හීන් හිරිකඩක් වැටෙන අඳුරු හැන්දෑවක, සශ්රීකාගේ තාත්තාගේ හත්වැනි දවසේ දානමය කටයුතු නිම වී තිබුණා. ගමේ අය එකා දෙන්නා පිටව ගොස් නිවස පාළු වෙද්දී, සශ්රීකා නිවසේ පිටුපස ඇති වෙල්යාය දෙස බලාගෙන හිටියේ ගල් ගැසුණු පිළිමයක් වගේ. ඇගේ දෑස් ඉදිමී රතු වී තිබුණේ දින ගණනාවක් තිස්සේ වැගිරූ කඳුළු නිසා.
අමාෂි, සවිඳි සහ චමත්කා ඇය අසලින්ම වාඩි වුණා. හතර දෙනාම අතර තිබුණේ බරැති නිහඬතාවයක්. ඒ නිහඬතාවය බින්දේ සශ්රීකාගේ මවගේ ඉකිබිඳුම් හඬ විතරයි.
"සශ්රී... දැන්වත් මොනවා හරි පොඩ්ඩක් කාපන්කෝ බං. උඹ ඔහොම හිටියොත් අම්මලා තවත් බය වෙනවා," සවිඳි සශ්රීකාගේ උරහිසට අතක් තියලා හෙමින් මිමිණුවා.
සශ්රීකා හිස එසෙව්වේ නැහැ. "කන්න නෙවෙයි සවිඳි, මට හිතාගන්න බැරි මම කොහොමද මේ ගේ ඉස්සරහට ගෙනියන්නේ කියලා. තාත්තා කරපු රස්සාවත් එක්කම අපේ ජීවිතේම අද වලපල්ලට ගිහින්. නංගිගේ ඉගෙනීම්, අම්මගේ බෙහෙත්... මට හිතාගන්න බැහැ මම මොකද කරන්නේ කියලා," ඇගේ හඬ වෙවුලන්නට වුණා.
චමත්කා දිගු හුස්මක් ගත්තා. "ඇත්ත තමයි සශ්රී. අපේ ගෙවල්වලත් තත්ත්වය ඕකම තමයි. කැම්පස් එකේ ඩිග්රි එක අතට එනකම් අපේ පවුල්වල අයට බඩගින්නේ ඉන්න වෙන්නේ. සල්ලි නැතිකම තරම් ශාපයක් තවත් නැහැ."
සශ්රීකා එක්වරම අමාෂි දෙස බැලුවා. ඒ දෑස්වල තිබුණේ මීට පෙර කවදාවත් නොතිබුණු අමුතුම තීරණාත්මක බැල්මක්. "අමාෂි... උඹට මතකද එදා කොළඹදී මම කිව්වා අපිට සල්ලි නැති වුණත් ආත්ම ගරුත්වය තියෙන්න ඕනේ කියලා? අද මම ඒක ඉල්ලා අස් කරගන්නවා බං. තාත්තා නැති වුණාම ඒ හැමදේම තාත්තා එක්කම වැළලුණා. මට මගේ අම්මයි නංගියි බඩගින්නේ ඉන්නවා බලන් ඉන්න බැහැ. මට කියපන්... මටත් උඹ කරන දේම කරන්න පුළුවන්ද? Escort වැඩේ... මටත් ඒකට මගක් පෙන්නපන්."
අමාෂි තිගැස්සී ගියා. ඇය සශ්රීකාගේ දෑත් තදින් අල්ලාගත්තා. "එපා සශ්රී! උඹට පිස්සුද? මේක මඩ ගොහොරුවක්. උඹ දන්නේ නැහැ ඒක ඇතුළේ තියෙන වේදනාව. මම වැටුණාට උඹලා වැටෙන්න එපා. මම කොහොම හරි උඹට සල්ලි එවන්නම්."
"කී දවසක්ද අමාෂි? කී දවසක් උඹ අපිට කන්න දෙනවද? අපිට අපේම කියලා ආදායමක් ඕනේ," සශ්රීකා දැඩිව කිව්වා. "උඹ කොළඹ සැප විඳින්නේ, අහස උසට ඇපාර්ට්මන්ට්වල ඉන්නේ ඒ සල්ලිවලින් නම්, අපිට මොකටද මේ හිඟන ජීවිත? මට ඒ ඕනෑම දුකක් දරාගන්න පුළුවන් මගේ අතට සල්ලි ලැබෙනවා නම්."
අමාෂි පුදුමයට පත් කරමින් සවිඳිත් කතාවට එකතු වුණා. "අමාෂි... සශ්රී කියන්නේ ඇත්ත. අපි කවුරුත් කැමැත්තෙන් නෙවෙයි මේවා කරන්නේ. ඒත් සල්ලි නැතිව අපිට සතුටක් නැහැ. මමත් කල්පනා කළා, සශ්රී යනවා නම් මටත් බැරි නැහැ ඒ රස්සාව කරන්න. අඩුම ගානේ අපිට හිතුණු වෙලාවට ඇඳුමක් කෑල්ලක් ඇඳලා, හොඳට කාලා බීලා ඉන්න පුළුවන්නේ. මට මගේ පවුල ගොඩදාන්න මේක ලේසිම ක්රමය."
"මාවත් අතාරින්න එපා," චමත්කාත් හැඟීම්බරව කිව්වා. "අපි හතර දෙනාම කොළඹදී එකට හිටියා වගේ මේකත් එකටම කරමු. උඹ විතරක් ඒ වේදනාව විඳින්න ඕනේ නැහැ. අපිත් එනවා උඹේ පාරේම. අපි හතර දෙනාම escort girls ලා වෙමු. එතකොට කාටවත් අපිට ඇඟිල්ල දික් කරන්න බැහැ."
අමාෂිගේ නෙතින් කඳුළු කැටයක් කඩා වැටුණා. තම මිතුරියන්ගේ මේ අහිංසක සුන්දරත්වය නුදුරේදීම රුදුරු මිනිසුන්ගේ දෑතට හසු වී මැලවී යන අයුරු ඇයට මැවී පෙනුණා. ඒත් දුප්පත්කම සහ අසරණකම හමුවේ ඔවුන්ගේ තීරණය වෙනස් කළ නොහැකි බව ඇයට වැටහුණා.
"හොඳයි..." අමාෂි ගොරෝසු හඬින් කිව්වා. "එහෙනම් අපි හෙටම කොළඹ යමු. උඹලාගේ ගම්වලට පලයන්, තියෙන වටිනා ඇඳුම් ටිකක් බෑග්වල දාගනින්. හැබැයි මතක තියාගනින්, හෙටින් පස්සේ උඹලා මේ දකින හඳ, මේ වෙල්යාය, මේ අහිංසකකම ආයේ කවදාවත් උඹලාට දකින්න ලැබෙන්නේ නැහැ. හෙටින් පස්සේ උඹලා හතර දෙනාම සෙල්ලම් බඩු විතරයි."
සශ්රීකා, සවිඳි සහ චමත්කා එකිනෙකා දෙස බලා හිස වැනුවා. ඒ දෑස්වල තිබුණේ බිය මුසු වූ බලාපොරොත්තුවක්. මළගෙදර සුදු කොඩි අතරින් ඔවුන් සිව්දෙනා කොළඹ බලා යාමට සූදානම් වුණේ තම ජීවිතයේ වටිනාම දේ පූජා කර හෝ මුදල් සෙවීමේ අඳුරු අධිෂ්ඨානයෙන්.
කොළඹ අහස යටට යළිත් පා තබද්දී සශ්රීකා, සවිඳි සහ චමත්කාගේ හදවත් බියෙන් සහ දෙගිඩියාවෙන් ගැහෙමින් තිබුණා. අමාෂිගේ ඒ අති සුඛෝපභෝගී ඇපාර්ට්මන්ට් එකේ දොර වසා දැමූ සැණින් ඔවුන්ට දැනුණේ තමන් ලෝකයෙන් වෙන් වූවාක් වැනි හැඟීමක්. අමාෂිගේ මුහුණේ තිබුණේ වෙනදා දකින සුහදශීලී පෙනුම නෙවෙයි, එය වෘත්තීයමය මෙන්ම රළු පෙනුමක්.
"දැන් ඔයාලා ආවේ මේ රස්සාව කරන්න හිතාගෙනනේ. එහෙනම් මේකට ලැජ්ජාව බය කියන දේවල් අදාළ වෙන්නේ නැහැ," අමාෂි දැඩි හඬින් කිව්වා. "පළමුවැනි දේ තමයි ඔයාලගේ සිරුරේ තියෙන ගැමි පෙනුම අයින් කරන එක. දැන් හැමෝම තමන් ඇඳගෙන ඉන්න ඇඳුම් ගලවන්න."
සශ්රීකාගේත්, සවිඳිගේත්, චමත්කාගේත් දෑස් උඩ ගියා. මීට පෙර කිසිම දිනක පිරිමියෙකු ඉදිරියේ තබා එකිනෙකා ඉදිරියේවත් සම්පූර්ණයෙන් නිරුවත් නොවූ මේ තරුණියන් තිදෙනා ලැජ්ජාවෙන් ඇඹරෙන්න වුණා. ඔවුන් හෙමින් හෙමින් තම ඇඳුම් ඉවත් කළේ අත්වලින් ශරීරය වසාගන්න උත්සාහ කරමින්.
ඇඳුම් ඉවත් කළ පසු ඔවුන් දෙස බැලූ අමාෂිට හිනාවක් ගියා. සවිඳිගේ සිරුරේ කිසිදු රෝමයක් නොතිබුණත්, සශ්රීකාගේ සහ චමත්කාගේ කිහිලි යට සහ රහස් ප්රදේශ වටා කළු පැහැති ඝන රෝම වැවී තිබුණා.
"අම්මෝ... මේවා නිකන් කැලෑ වගේනේ. මේවයේ සර්පයෝත් ඇති බං," අමාෂි සිනාසෙමින් කිව්වා. "මේ විදියට ක්ලයන්ට්ලා ගාවට යන්න බැහැ. පිරිමි කැමති පිරිසිදු, සිනිඳු හමට. එන්න මාත් එක්ක."
හතරදෙනාම විශාල නානකාමරය තුළට රොක් වුණා. අමාෂි තියුණු රේසර් කිහිපයක් සහ ෂේවින් ක්රීම් අතට ගත්තා. ඇය ඉතාමත් ප්රවේශමෙන් මුලින්ම සශ්රීකාගේ සිරුරේ තිබූ රෝම ඉවත් කරද්දී, සශ්රීකා දෑස් පියාගෙන සිටියේ ලැජ්ජාව දරාගත නොහැකිවයි. ඉන්පසු ඔවුන් එකිනෙකාට උදව් කරමින් තම සිරුරේ තිබූ අනවශ්ය රෝම ඉවත් කර ගත්තා. නානකාමරයෙන් එළියට එද්දී ඔවුන්ගේ සිරුරු වෙනදාට වඩා අමුතු සැහැල්ලුවකින් සහ අමුතුම හැඩයකින් යුක්ත වුණා.
ඉන්පසු ඔවුන්ව සාලයට රැගෙන ආ අමාෂි, ඇගේ අල්මාරියෙන් රබර්වලින් නිපදවන ලද කෘතිම පුරුෂ ලිංගයක් (Dildo) එළියට ගත්තා. එය දුටු සැණින් සවිඳිගේ කට ඇරුණා.
"මේවා තමයි ඕගොල්ලන්ගේ ප්රධානම ආයුධය. ලිංගික එක්වීමකට කලින් පිරිමියෙක්ව සතුටු කරන්න ඕනේ. ඒකට කියන්නේ 'Blowjob' එකක් කියලා," අමාෂි ඉතාමත් සන්සුන්ව විස්තර කළා.
ඇය ඒ කෘතිම ලිංගය අතට ගෙන, එය මුව තුළට දමා ගන්නා ආකාරයත්, දිවෙන් සහ තොල්වලින් එය උත්තේජනය කරන ආකාරයත් ඉතාමත් සවිස්තරාත්මකව කර පෙන්වූවා. සශ්රීකා ඇතුළු පිරිස මවිතයෙන් බලා සිටියේ මෙවැනි දෙයක් තමන්ට කළ හැකිද යන සැකය හිතේ තබාගෙනයි.
"දැන් එක එක්කෙනා මම කරපු විදියටම කරන්න ඕනේ. මුලින්ම සශ්රී... පටන් ගන්න," අමාෂි නියෝග කළා.
සශ්රීකා වෙවුලන දෑතින් ඒ රබර් ලිංගය අතට ගත්තා. ඇගේ හිතේ තාත්තාගේ රුවත්, අම්මාගේ කඳුළුත් මැවී පෙනුණා. ඒ වේදනාවත් බලාපොරොත්තු විරහිත බවත් මැද ඇය තමන්ගේ අහිංසකකම බිලි දීමේ පළමු පියවර තැබුවා. ඇය අමාෂි පෙන්වා දුන් ආකාරයටම එය මුව තුළට දමා ගනිද්දී ඇයට ඇති වූයේ අප්රසන්න හැඟීමක් වුවත්, ඇය එය දරාගෙන තම "පුහුණුව" ආරම්භ කළා. ඉන්පසු සවිඳි සහ චමත්කා ද එකිනෙකා පරයා තම දක්ෂතාවය පෙන්වීමට උත්සාහ කළේ ඉතාමත් කඩිසරවයි.
✍️ - nawida