වීරෙ: උඹ කොහොමද බං ඔච්චර ලස්සන උනේ
දිනී: අනේ යන්න.. හැං මොන ලස්සනක්ද.. මම අම්ම කෙනෙක්
වීරෙ: උඹට තේරෙන්නෙ නෑනෙ උඹගෙ ලස්සන.. ඔය ගල්දෙක දිහා විතරක් බලාන අතේ ගහත හැකියි දවසක්ම
දිනී: ජරා කතා කියන්න එපා අප්ප.. (කෙල්ල දෑතින් කලව වහගන්න අසාර්ථක උත්සහයක)
වීරෙ: බොරු නං මේ බලපංකො… (කියමින් වීරෙ තඩි පොල්ල කලිසමෙන් එලියට ගත්ත. ඒක හොඳටම කෙලින්වෙල.. වැටකොලු කරලක් වගේම තමයි.)
දිනී: මොකක්ද අනේ. ඇයි අප්ප එලියට ගත්තෙ… දාගන්නකො ඇතුලට (දිනී එහෙම කිව්වෙ වෙවුලන ස්වරයෙනුයි. කාමුක වේගෙන එන කෙල්ලගෙ දෙනෙත රැඳී තිබුනේ වීරෙගෙ පයිය දෙසයි.)
වීරෙ: චුට්ටක් කකුල් ඈත්කරන්නකො.. (අතින් පයිය පිරිමදිමින් කිව්ව)
දිනී: මට බෑ
වීරෙ: අනේ…. ඔයා මගෙ වස්තුවනෙ
දිනී: බෑ අප්ප..
වීරෙ: ඔච්චර ආඩම්බර වෙන්න එපා දෙයියො.. මේ අහින්සකයට චුට්ටක් පෙන්නන්න
දිනී: අපෝ හරි අහිංසකය… වදේ අනේ.. ආය බෑ ඕ (කියමින් දිනී කලව දෙක පලල් කලා.)
කෙල්ලටත් වීරෙට තම නිරුවත පෙන්නන්න හොඳටම උවමනාව තිබුනු බව මට තේරුන. සෙටියෙ ඉඳගෙන කකුල් පලල් කරද්දි හුත්ත හොඳට වීරෙට පෙනෙන බව දිනීට නොතේරෙන්න විදිහක් නෑ.
“අම්මේ ඉන්න බෑ දෙයියො….” කියමින් වීරෙ අතේ ගහන්න ගත්ත. එකවරම නැගිටල ටී එක ගලවල විසිකරපු මෑන් ජොකත් එක්කම කලිසමත් ගලවල දැම්ම. දිනී ආසාවයි රාගයයි මුසු මුහුනින් ඒ දෙස බලන් හිටියෙ වචනයක්වත් කියාගන්න බැරුවයි.
වීරෙ පයිය වන වනා දිනී ඉදිරියට ගියේ ඒක අතින් අල්ලන්නෙ නැතුවයි. දිනී දෑතින් දෑස් වසා ගන්න. වීරෙ පොල්ල දිනීගෙ අන්වලයි කනෙයි වද්දමින් “උරන්නකො” කියල කියද්දි දිනී “අපෝ, එදා කටට ඔබපු පාර උගුරත් තුවාල වුනා” කියල කිව්ව. දිනීගෙ අන්දෙක අස්සෙ පොල්ල අනිද්දි කෙල්ල ඉබේම ඒක අල්ලන්න ගත්ත.
දිනී හිරකරගෙන හිටිය කාම යක්ෂය එලියට පැන්නෙ වීරෙගෙ පොල්ලෙ සයිස් එක නිසා වෙන්න ඇති. හසරක් නැතුව ඒක ලෙවකන්නයි උරන්නයි ගත්ත. “ටී එක ගලවන්න පැටියො” කියල වීරෙ කොඳුරද්දි දිනී පොල්ල අතහැරල ඉක්මනට ටී එක ගලවල දැම්ම. ආයෙත් ආසාවෙන් පයිය උරන්න ගත්ත.
වීරෙ එකවරම පස්සට වෙද්දි දිනී රාගයෙන් මත්ව වීරෙගෙ මූන දිහා බැලුව. වීරෙ ගිහින් අනිත් සෙටියෙ ඉඳගෙන දිනීට ඔලුවෙන් කතාකලා. කෙල්ල පැනපු ගමන් බිම දනගහගෙන පයිය නැවත කටට ගන්න. වීරෙ මාරුවෙන් මාරුවට දනහිස් වලින් දිනීගෙ ගල්වෙලා තියෙන තන්දෙක තලනව. දනහිස් වලින් තන්වල යට පැත්තෙන් උඩට තල්ලු කරද්දි කෙල්ල පස්සට තල්ලුවෙනව.
දිනීට “ආහ්.. ආයී” කියාන කට ඇරෙද්දි මට හිතාගන්න බැරිවුනා ඒ මොකද කියල. අතේ ගගහ හිටපු මං ආයෙත් ඒ ටික රිවයින් කරල බලන්න ගත්ත. මට තේරුනේ වීරෙ කකුලෙ මහපට ඇඟිල්ල, බිම ඉඳන් ඉන්න දිනීගෙ හුත්තට බැස්සුවද කොහෙදො. වීරෙ වේගෙන් කකුල හොල්ලන්න ගත්ත. දිනී පයිය මිරිකන කට ඇරගෙන කෙඳිරිගානව. දිනීට ඇඬෙන්න වගෙයි.
එක දිගටම කකුලෙන් හුත්තට අනිද්දි ඉවසන්න බැරුව දිනී දනිස් දෙකෙන් හිටගත්ත. වීරෙ දනිහ දිනීගෙ හුත්තට යටින් තියල ඇනපු පාර කෙල්ල විසිවෙල වීරෙගෙ ඇඟ උඩට වැටුන. ඒ අවසරයෙන් වීරෙ කෙල්ලගෙ තනයක් හපා ගත්ත. “ආහ්… ආයී.. ආයී” කියමින් දිනී කෑගහද්දි වීරෙ තනේ නිපල් එක හපන්න ගත්ත.
මට යන්න ආපු නිසා ඉක්මනටම වීඩියෝ එක පෝස් කලා. ඇඳෙන් බැහැල බෝතලේ ඇරන් වතුර ටිකක් බිව්ව. මගෙ පපුව…
ගිඩි ගිඩි ගාල ගැහෙනව. ටිකක් කැරකි කැරකි ඉඳල ආයෙත් ඇඳට නැගල ඇස්දෙක පියාන කල්පනා කරන්න ගත්ත… දෙයියනේ මේ මගේ ආදර බිරිඳ නේද, පිට මිනිහෙක්ගෙ පයියක් උරන්නෙ. මේ වගේ ලස්සන කෙල්ලෙක්ගෙ ලස්සන චූටි අන්වලින් දැවටි දැවටි චූටි කටේ පයිය ඔබාගන්න වීරෙ කොයි තරම් පිං කරල ඇද්ද. ඒ වගේ දැවැන්තයෙක්ගෙ විශාල පයියක් එක්ක සෙල්ලං කරන්න දිනිති කොයිතරම් පිං කරල ඇද්ද.
වීරෙ මේ කරන දේවල් එක්ක දිනීට මාව මදිවෙයිද, මාව එපා වෙයිද, මගෙ පයිය ගනන්ගන්නෙ නැති වෙයිද.. මගෙ හිතට බයකුත් දැනෙනව. වීරෙ ගැන පොඩි ඉරිසියාවකුත් හිතෙනව. මට දිනීව නැතිවෙයි කියල හිතෙද්දි මගෙ පයිය ඉබේම හැකිලුන… යකෝ, මේ ඊයෙ වෙච්ච දෙයක්නෙ. දිනී රෑ මගෙන් හොඳට හුකවගත්තෙ දෙපාරක්ම.. මම හිත හදාගත්ත. ආය වීඩියෝ එක ප්ලේ කලා.
තනේ හපාගෙනම දිනීව සෙටියට පෙරලල හිරකරගත්ත වීරෙ මාරුවෙන් මාරුවට තන් දෙකම හප හපා උරන්න ගත්ත. දිනී වීරෙව බදාගෙන පපුවට හිර කරගද්දි වීරෙ කෙල්ලගෙ අතේ උඩ කොටස හපල කෙල්ලට ලිහිල් කලා. හොඳහැටි දිනීගෙ තන හපමින් වීරෙගෙ කලවය දිනීගෙ කකුල් මැද්දට ගත්ත. මයිල් පිරුනු කලවය හුත්තෙ අතුල්ලද්දි ජූස් ගෑවිල ඒක දිලිහෙනව. දිනීගෙ තොල් උරන්න ගත්ත වීරෙ කකුල තදින්ම හුත්තෙ අතුල්ලන්න වුනා. දිනී ගැස්සි ගැස්සි වීරෙගෙ පිට පහුරුගාන්න ගත්ත. මට හිතෙන්නෙ කෙල්ලට ගියා වගෙයි.
වීරෙ පහලට ඇවිත් දිනීගෙ කලව හප හපා ලෙවකන්න පටන්ගත්ත. හුත්තට කට තියල හුතු තොල් හප හපා ඇද්ද. මෑ…
මල සූප්පු කරද්දි දිනී දෑතින්ම වීරෙගෙ හිස පහුරුගාන්න ගත්ත. “ඉන්න බෑ අනේහ්” කියල කෙඳිරියෙන්ම දිනී කිව්ව.
වීරෙ ඉඹගෙන ආයෙ උඩට ඇවිත් දිනීගෙ තොල් උරද්දි කෙල්ල එක අතක් පහලට ගෙනියල පොල්ල අල්ල ගත්තෙ ඒක හිලට ඔබන්න කියන්න වගේ. වීරෙ නැගිටල වෙලාව බැලුව. “දෑ සඳුන් එයි නේද” කියල අහද්දි පියවි සිහියට ආපු දිනී “වෙලා ගිහින් දන්නෙම නෑ..” කියමින් සෙටියෙන් නැගිටල ගිහින් ෆෝන් එක ඇරන් මට කෝල් එකක් ගත්ත. ෆෝන් එක ටේබල් එක උඩ තියන ගමන් “තව පැය බාගෙකට වඩා යයි” කියල දිනිති දිග සුසුමක් හෙලුව.
“ඔන්න කෙල්ල මම පොරොන්දුව රැක්ක” කියමින් වීරෙ කලිසම අඳින්න ගත්ත. “මොකක්ද” කියල හිතාගන්න බැරුව දිනිති ඇහුව.
වීරෙ: මම උඹෙ රත්තරං ඇඟට අත තිබ්බෙ නෑ ඔන්න (ආඩම්බර විදිහට කිව්ව)
දිනී: අපෝ අත නොතිය මෙච්චර දෙයක් කලා නං,.. අම්මෝ
වීරෙ: කොහොමද වැඩ (හිනාවෙද්දි)
දිනී: වැඩ තමයි. මගෙ පපුවයි යට එකයි තාම ඇදාං දෙනව (කියමින් දිනී තන අතගාගන්න ගත්ත)
දිනී: මම ඇඳුම් මාරුකරගෙන එන්නං (යන්න හදද්දි)
වීරෙ: එපා එපා.. මේ ටී එකම දාගන්න
දිනී: අනේ සායෙත් එක්ක ගෑවිල (වීරෙට ස්කට් එක පෙන්නුව. ඒකෙ පිටිපස්සෙ පහතට වෙන්න තෙත පැල්ලම පේනව.)
වීරෙ: කමක් නෑ.. උඹ මට ඇඟට අත තියන්න දුන්නෙ නෑනෙ, ඒක හින්ද සඳුන් එනකං උඹ ඔය දෙක විතරක් ඇඳගෙන ඉන්න ඕන
සැරෙන් වගේ කියමින් බිම තිබුන ටී එක ඇරන් දිනීගෙ මූනට විසිකලා. වීරෙ කොයි තරම් දක්ෂද.. අතින් අල්ලන්නෙවත් නැතුව මගෙ කෙල්ලට රිදෙන්නම සැප දුන්න. මට ඒක තේරුනෙත් වීරෙ කියද්දිමයි. මූ අන් දෙකයි තඩි පයියයි පාවිච්චි කලානං කෙල්ලව බාගෙට මැරෙයි.. මම ඇස් පියාගෙන අතේ ගහන්න ගත්තත්, දෙක අදිනකොටම බඩු විදපු පාර ඇඳෙයි මගෙ ඇඟෙයි මුහුන පුරහයි නෑවුන.
ඉක්මනට ඇඳෙන් බිමට පැනල ලේන්සුව ඇරන් ඇඳ පිහදැම්ම. බාන්රුම් එකට ගිහිං ඇඟ හෝදගෙන ඇවිත් ආයෙ රිවයින් කලේ අන්තිමට බලපු තැනටයි. දිනී මුහුන ඇඹුල් කරගෙන ටී එක දාගත්ත. යකෝ මේකි මූට අවනත වෙලා තියෙන තරම්… මම මටම කියාගත්ත.
වීරෙ: මොකක්ද දෑ මට කියන්න තියෙනව කිව්වෙ (ගොරෝසු විදිහට ඇහුව)
දිනී: මේ.. මේ.. අපි ආයෙ ඉස්කෝලෙ ලඟදි හම්බවෙන්නෙ නැතුව ඉමුද (ආයාචනයක් විදිහට කිව්ව)
වීරෙ: ඒ කියන්නෙ දැක්කත් අහක බලාන ඉන්න ඕන.. එහෙමද?
දිනී: නෑ නෑ… අනේ වෑන් එකට යන්නෙ නැතුව ඉමු (පහත් හඬින් කිව්ව)
වීරෙ දිනීව කාමයෙන් අසරණ කරල ඌ පොර වෙල.
වීරෙ: ඒක මිසක්… මට උඹව නැතුව බෑ.. වෑන් එකට බැරිනං ලතා අක්කලගෙ ගෙදරට එන්න ඕන… හරිනෙ (දැඩි ස්වරයෙන් වීරෙ කිව්ව)
දිනී: අනේ මන්ද (ඇස් ලොකු කරගෙන බලන් ඉඳලා බිම බලාගත්ත)
වීරෙ: අනේ මන්ද… මොනවද අනේ මන්ද.. එන්නම ඕන.. හරිද?
දිනී බිම බලාන හිස වනා හා කිව්ව.
ඒ වෙලාවෙදිනං මට යකා නැග්ග. යකෝ මගෙ ගෑනිටනෙ මූ මේ සද්දෙ දාන්නෙ. මේකිත් ඔලුව වනන්නෙ හරියට වැරැද්දක් කරපු පොඩි එකෙක් වගේනෙ. මට මේක හිතාගන්න බෑ. මම ඔෆිස් එකට ගිගින් ආයෙ වැඩ පටංගත්ත. මේ වෙන දේවල් හිතේ හිරකරගෙන ඉන්නත් අමාරුයි. අන්තිමේදි මගෙ බොක්කෙ ෆ්රෙඩාට කියන්න තීරණය කලා. අනික මට නොතේරෙන තැන් ඌට තේරෙයිනෙ කියල හිතුව.
යාලුව වැඩකරන්නෙ වෙන තැනක නිසා හම්බවෙන්නෙ හවසට. මට හවස් වෙනකං හදිස්සියි. තුනයි කාලට විතර දිනීට කොල් එකක් ආව.
දිනී: හ.. හලෝ
වීරෙ: මොකෝ.. මොකද නිදිමතේ වගෙ
දිනී: ආ.. ඔයාද.. නිදාගත්ත ටිකක් අනේ
වීරෙ: මට දවල් කියන්න බැරිවුනා.. රැයක් ඉන්න බලාගෙනම එන්න.
දිනී: හා බලමුකො…
වීරෙ: හරි පැටියො නිදා ගන්න එහෙනං
දිනී: ම්.. බායි
වීරෙ: බායි පැටික්ක
එතනින් කෝල් එක ඉවරයි. ඒ ගමන වීරෙ මොකක්ද කරන්න යන්නෙ. වීරෙ මට හොරෙන් ප්ලෑනක් ගහනව වත්ද? කෙල්ල හවස මේ ගැන මට කියයිද? මගෙ හිත ආයෙ අවුල්.. හිතේ… කුතුහලයයි, රාගයයි, බයයි, ආසාවයි එකට පොරබදනව.
හවස හතරට විතර මම යාලුවට කෝල් එකක් දුන්න. ඌත් එක්ක ක්ලබ් යන්න දාගත්ත. අපේ යාලුකම ගැන කියනවනම් අපි දෙන්න හෝඩියේ සිටම කැම්පස් අවුට් වෙනකං එකට. කැම්පස් තුන්වෙනි වසර වෙනකම්ම මට කෙල්ලෙක් සෙට් කරගන්න බැරිවුනා. යාලුවා කොතරම් උත්සහ කලත් මට කෙල්ලක්ව සෙට් කරන්න හිතට වැටෙන එකියක් හමු වෙනකං කෙල්ලො ඇද්ද විතරයි.
යාලුවෙක්ගෙ ආච්චි කෙනෙක් නැතිවෙලා ඒ මලගෙදර රෑ මමයි මගෙ යාලුවයි ගියා. එහෙදි මුලින්ම දිනීව දුටුව මගේ හිස හිරිවැටිල ගියා. “මට මේ කෙල්ලව ඕන බං” කියල යාලුවට කියපු වෙලාවෙ උගෙ මුහුන සතුටින් පිරීගිය. “ඒකි බැඳල හිටියත් උඹට මම සෙට් කරල දෙනව” කියල ඌ කිව්ව. දිනීගෙ වගතුග පැය බාගෙන් සොයාගත් යාලුව මලගෙදර සිට කෙල්ලගෙ ගෙදරට ඇයව ඇරලන එකත් බාරගෙන. රෑ මගේ වෑන් එකේ දිනීවත් ඇගේ මවවත් ගෙදරට ඇරලුව. මා දුන් බව පවසා මගෙ දුරකථන අංකය දිනීට දී තිබුනේ මාද නොදැනුවත්වයි. පසුදින දිනීගෙන් මාහට ලැබුනු ඇමතුමෙන් අපගේ ප්රේම සම්බන්ධය පටන්ගත් අතර අපගේ සෑම අරමුනක්ම සපුර ගන්න යහලුවගෙ සහය නොඅඩුව ලැබුන. විවාහ දින ඌ මගේ බෙස්මන්ද වුනා.
හවස ගෙදර ගියේ ආපසු ක්ලබ් යෑමේ අරමුනිනුයි. දිනී වෙනද වගේම තේ කෝප්පයකින් මාව පිලිගත් අතර ඈ විසින්ම උණු උණු වඩේද සකසා තිබුන. රෑවෙලා ක්ලබ් යන්න ඕන කියලත් මම කිව්ව. තේ බොද්දි දිනී මගෙ ලඟින් වාඩිවෙලා මගෙ උරහිසට හිස හේත්තුකර ගත්ත. “වාව් පට්ට රසයිනෙ” කියල වඩේ කෑල්ලක් කා දැමූ මම පැවසුවෙ ඇත්තෙන්ම එහි නැවුම් රසක් දැනුන නිසයි.
දිනී: සඳුන්… මට බඩුවක් කියන්න තියෙනව
මම: කියහං ඉතින්
දිනීගෙ කටින් දෙන්නගෙ දවල් ගහපු ප්ලෑන අහගන්නකං මම ලොකු හදිස්සියකිං හිටියෙ. ඒත් කෙල්ල මෙහෙම කතා කරද්දි ඒවගේ දෙයක් නොවන බව මම අත්දැකීමෙන්ම දන්න කරුනක්.
දිනී: අර වීරෙ අයිය පවු අනේ..
මම: ඇයි මොකෝ…
එකවරම දිනී හිස හරවා මා දෙස බැලුව.
දිනී: එයා බැඳපු කෙනෙක් නෙමේ…
මම: මොකක්… එතකොට දරුව
ඇත්තටම මට හිතාගන්න බැරුව ගියා ඒ කියපු දේ.
දිනී: වීරෙ අයිය එහෙම කියද්දි මටත් ඕකම හිතුන අනේ.. ඒක දිග කතාවක්..
මම: හරි ඉතිං දැනට කෙටියෙන්වත් කියන්නකො.
දිනී: වීරෙ අයිය ආමි එකේ ඉද්දි ලස්සන ගෑනු ලමයෙක් එක්ක යාලුවෙලා ඉඳල තියෙන්නෙ.
මම: ඉතිං
දිනී: පවු අනේ.. ඒ ලමය ඩෙංගු හැදිල මැරිල..
මම: අයියෝ….
දිනී: ඊට පස්සෙ අයිය ආය යාලුවෙන්නෙවත් බඳින්නෙවන් නෑ කියල හිතාගත්තලු
මම: ඒක තමයි.. දැන් ලමයෙකුත් ඉන්නෙ
දිනී: ඉන්නකො කියනකං අප්පා
මම: හරි හරි.. ඉතිං
දිනී: එයා වැඩ කරද්දි දවසක් යුද්දෙන් පවුලෙ ඔක්කොම මැරිච්ච දෙමල ගෑනු කෙනෙක් හම්බවෙල. ඒ ගෑනු කෙනාගෙ පලවෙනි ලමයත් ඒකෙදි මැරිල, දෙවෙනි බබා බඩේ
මම: ඉතිං
දිනී: එයා කෑ ගහනවලු මැරෙන්න ඕන කියල.. වීරෙ අයියට දුක හිතිල එයාව මෙහෙ එක්ක ඇවිත්
මම: ඉතින් අයියට එයාව බඳින්න තිබ්බනෙ.
දිනී: මාත් ඕකම කිව්ව අනේ
මම: ඉතින් එයා මොකද කිව්වෙ
දිනී: අනුකම්පාව වෙනයි, ආදරේ වෙනයිලු. එයාගෙ දරුවෙක් වගේ ලමයව බලාගන්නවලු.
මම: අනුකම්පාවට සෙල්ලමත් දානව ඇති නේද.. හිහ් හිහ්.
දිනී: චික්.. මම ඕව අහන්න ගියෙ නෑ අප්ප
මම: ඔය ඇත්තමද දන්නෙ නෑ නේද
දිනී: ඇත්ත වෙන්න ඇති ඉතිං… මට බොරු කියන්න ඕනයැ
මම: හ්මී
කියල කිව්වත් දිනීව වීරෙ ගැන අනුකම්පාවක් ඇතිකර වන්න එහෙම කිව්වද කියල මට ලොකු සැකයක් හිතුන. මොකද මූ එහෙමට අන්ඩපාලයනෙ. දිනී එතනින් එහාට ඒ ගැන කිසිවක් කතා නොකලත් කනස්සල්ලෙන් කල්පනාවකට වැටුනු බවක් නම් දැනුන.
හය හමාරට විතර මම ක්ලබ් යන්න පිටත්වුනා. රැයක් ඉන්න එන්න කියපු එක හිතේ තුවාලයක් වෙලා වේදනා දෙනව. කෙල්ල ඒ ගැන වචනයක්වත් නොකියපු එක ගැන පොඩි බයකුත් හිතට දැනෙනව. කොහොමත් ක්ලබ් ගිය දාට ගෙදර එද්දි එකොලහ හමාර පහුවෙනව. දිනිතියි පුතයි නිදි. මඟෙ ලඟ තියෙන යතුරෙන් තමයි දොර ඇරගෙන කාල වැලක් බලල නිදියන්නෙ.
