දිනී: හ්ර්..
වීරෙ: වීඩියෝ කෝල් එකක් ගන්නද
දිනී: පිස්සුද… මට වැඩ තියෙනව
වීරෙ: කෙල්ලගෙ ලස්සන කුක්කු දෙක චුට්ටක් බලන්න ඕන
දිනී: පිස්සු නටන්නෙ නැතුව ඉන්න
වීරෙ: අනේ සුදු චුට්ටක්…
දිනී: බෑ අනේ මට වෙලා යනව, මම තියනව
වීරෙ: අනේ රත්තරං චුට්ටම චුට්ටක්
එතනින් එහාට චැට් එකක් සිදුව නෑ. මට නිකං මොකදෝ හැඟීමක් දැනුන අතර මගෙ පොල්ල නං එය තේරුම්ගෙන ඇති හැඩයි. මම නැවත වීරෙගෙ පොල්ල බැලුව. ඒකෙ ස්ක්රීන් ශොට් එකක් ගහගෙන ඒක මගෙ අනිත් ෆෝන් එකට බ්ලූටූන් කරගත්ත. මගෙ ෆෝන් එකෙන් ඒක තව ලංකරල බැලුව. නහරවැල් ගැටගැහිල..මේක මගෙ දිනිතිගෙ චූටි හුත්තට ඔබන කොට කොහොම තියෙයිද. කෙල්ලට කොච්චර රිදෙයිද, මේ නහර මගෙ ගෑනිගෙ ඇඟ ඇතුලෙ ඇතිල්ලෙද්දි කොහොම වින්දනයක් තියෙයිද, අප්පෝ මේකෙ දිග..ඇඟ ඇතුලෙන් යටිබඩේ වදින කොට දිනී කෑ ගහයි……මාව රාගයෙන් උමතු වෙන්න ගත්ත. පොල්ල ජොක ඉරාන එන්න හදනව. ඉක්මනට ෆෝන් එකත් ඇරන් වොෂ්රූම් එකට ගියා. ෆෝන් එකේ ෆොටෝ එක පේන්න සින්ක් එක උඩ හේත්තු කලා. කලිසම පහලට දාල පයිය එලියට ඇරන් ෆොටෝ එක දිහා බලාගෙන ඒක දිනීට බස්සන හැටි හිතින් මවාන අතේ ගහන්න ගන්න. වෙනදට වඩා ඉක්මනට මට බඩු ගියා. දෙයියනේ..මම මහ ජරා මිනිහෙක්ද, වෙන එකෙක් ගෑනිගෙ හුත්තට රිදවන එකට ආස වෙන, ඒ ගැන හිත හිතා අතේ ගහන
සක්කිලියෙක්ද..මම මටම බැනගන්න උනා. බඩු යන්න කලින් මට එහෙම හිතුනෙ නෑනෙ…මගෙ ඔලුව විකාර වෙල. මේ සම්බන්ධය නිසා දිනී කොතරම් නැවුම් වෙලාද, සතුටින්ද අනික එයාගෙ සතුට වෙනුවෙන් එයාම කරගන්න හදන දෙයක්නෙ, මමත් පැත්තක ඉඳන් අහිංසක වින්දනයක් ලබන එකේ වරදක් නෑනෙ……මම හිත හදාගන්න උනා. මම නැවත ඔෆිස් මානසිකත්වයට අවතීර්න උනා. සුපුරුදු වැඩකටයුතු කරගෙන ගියා. අටයි හතලිහට වගේ දිනීට ඉමෝ කෝල් එකක්. මම ඉක්මනට හෑරී ගහගත්ත.
දිනී: හලෝ….මොකෝ අද ආවෙ නැත්තෙ
වීරෙ: පුතාට සනීප නෑ. හෙම්බිරිස්සාව…..මගෙ මැණික මං එනකං බලා හිටියද රත්තරං
දිනී: මට පිස්සුයැ…උදේ දැක්කෙ නැති නිසා ඇහුවෙ
වීරෙ: ඇයි පැටියො පාන්දරම මම පෙන්නුවෙ
දිනී: ඒ වැටකොලු කරල ගැන නෙමේ මම කිව්වෙ (කෙල්ල හයියෙන් හිනා වුන)
ඇත්තටම වැටකොලු කරලක් වගේ තමයි..මටත් ඒ ගැන හිතුනෙ ඒ වෙලාවෙ. දිනීගෙ හිතේ ඒ චිත්රය ඇඳෙන්න ඇය ඒ ගැන කොතරම් සැලකිලිමත් වෙලාද. බිරිඳගෙ සිනහවෙන් ඇය එයට ඇලුම් කරන බවක් මට දැනින.
වීරෙ: වැටකොලු කරල…හිටුකො උඹෙ චූටි හිලට ඒක බස්සවන්න
දිනී: ටිකක් වෙලා යයි….
වීරෙ: ඒක නෙමෙයි මම ඔයාලගෙ ගෙවල් ලඟට ආව පොඩි වැඩකට. එන්නද තේ එකක් බීල යන්න
දිනී: අපේ ගෙවල් ලඟ..හා හා එන්න ඉතිං, තව කවුද එන්නෙ
වීරෙ: මෙහෙම ගමන් පිරිවර එක්ක එනවද කෙල්ලෙ..ගෙදර වෙන කවුද ඉන්නෙ
දිනී: වෙන කව්රු ඉන්න ද..මම විතරයි
වීරෙ: හරි පැටියො විනාඩි විස්සෙන් මම ඔතන
ඇමතුම විසන්ධිවුනා. අතේ ගහපු නිසා මගෙ මෝලත් අඩුවෙලා. දෙයියනේ ගෙදරට එනව කියන්නෙ වීරෙ අනිවාර්යයෙන්ම දිනීට හුකනව. මගෙ හිතට මොකක්දෝ පොඩි ඉරිසියාවක් වගෙ හැඟීමක් දැනෙන්න ගත්ත. නිකං ආසයි බයයි වගේ. මොනව කරන්නද කියල හිතා ගන්න බෑ. මගෙ හිතට පොඩි අදහසක් ආව. මම ඉක්මනට දිනිතිට කෝල් එකක් ගත්ත. මට මතක් උනා පෙන්එක මැෂින් එකට ගහල තියෙන්නෙ කියල, ඒකෙ ඉතින් තියෙන්නෙ ඔක්කොම වැල තමයි… දිනීගෙන් ඇහුව ගෙදරද ඉන්නෙ කියල. එයා “ඔව්’ කිව්වට පස්සෙ මම “මැෂින් එකට පෙන් එකක් ගහල තියෙනවද බලන්නකො !” කියල කිව්ව. කෙල්ලත් ඉක්මනට බලල “ඔව්..ඇයි” ඇහුව. “අයියෝ මට ඕන ඩොකියුමන්ට් වගයක් ඒකෙ තියෙනව” කියල මං කිව්ව. “මොකද කරන්නෙ ඉතිං. මම ගෙනත් දෙන්නද, ඔයා එනවද” කියල දිනී ඇහුව. “මම එන්නං” කියල මම කිව්ව. මට ඕන උනේ ගෙදර යන්න. එක්කො වීරෙ එන එකක් නැතිවෙයි, ආවත් මොකුත් දිනීට කරන එකකුත් නැතිවෙයි..කියල මම හිතුව. එතකොටම දිනී මට කෝල් එකක් ගත්ත.
දිනී: අර..අර වීරරත්න අයිය මේ ලඟකට ඇවිත් ඒ ගමන අපේ ගෙදරත් ආව. ඕනනං එයා එනගමන් ඔයාට පෙන්එක දීල යන්නං කිව්ව.. මොකද කියන්නෙ (කියල මගෙන් ඇහුවෙ වෙවුලන කටහඬකිනුයි.)
මගෙ පොල්ලටත් ලේ පිරෙන්න ගත්ත ඒ කටහඬට. ශුවර් එකටම අරූ මොනව හරි මගෙ
බිරිඳට කරනව ඇති. “අනේ පැටියො මම එන්න පිටත්වුනානෙ” කියල මං කිව්වෙ ඔෆිස් චෙයා එකේ ඉඳන් ඉන්න ගමන්මයි. වීරෙ ඉස්සර වෙල. මම කාර් එකට නැගල ගෙදර ආව. මුන් දෙන්නගෙ වැඩේ හොරෙන් බලන්න තිබුනනං කියල හිතුන. මමමනෙ අනා ගත්තෙ, අපරාදෙ කියල හිතමින් ආව. ගේ දකිද්දි පපුව ඩිග් ඩිග් ගානව. ගේ ඉස්සරහ ප්රාඩො එකකුත් තියෙනව. ඒක වීරෙගෙ වෙන්න ඇති කියල මට හිතුන. මමන් කාර් එක නවත්තල බහිද්දි දිනී දොර ලඟට ආව. කෙල්ලගෙ මූනෙ හොර, දඟකාර, ප්රසන්න, රාගික ගතියක් හොඳට පේනව. මම ඒකට මාර විදිහට ආස කලා. වීරෙ හොර බළළ වගේ සෙටියෙ ඉඳගෙන ඉන්නව.
දිනී: මේ තමයි මගෙ හස්බන්..මේ වීරරත්න අයිය (දෙන්නට දෙන්න අඳුන්නල දෙද්දි වීරෙ නැගිටල, අපි දෙන්නත් ශේක් කලා.)
නොසිතපු විදිහට වීරෙ මාව වැලඳ ගත්ත. මටත් අමුතු සෙංගතු හැඟීමක් දැනුන.
මම: තේ එකක්වත් බිව්වද?
වීරෙ: මෙයා හදල දුන්නෙ නෑනෙ (කියමින් සිනාසීගෙන නැවත සෙටියෙ ඉඳගත්ත.)
දිනී: මම අහද්දි එපා පස්සෙ බොමු කිව්ව අනේ.. (කියමින් හුරතල් විදිහට කිව්වෙ වීරෙ දෙසත් කාමුක විදිහට ඉඟි කරමිනුයි.)
දිනී: ඉන්නකො දෙන්නටම හදන්න (කියමින් ඇය පැන්ට්රියට ගියා.)
දිනී: වීරෙ අයිය ටී බොනව නේද? (කියන හඬ පැන්ට්රිය දෙසින් ඇසෙද්දි මට කරන්ට් වැදුන වගේ දැනුන.)
වීරෙ: ඔයා දෙන ඕන දෙයක් (කියල මගෙ දිහා බලල අමුතු හිනාවක් වීරෙ දැම්ම.)
වීරෙ: ඉතිං මල්ලි කොහොමද..නංගිව දැකල තිබුනට අදනෙ ඔයාව දැක්කෙ
මම: ඒකනෙ..දිනී නං අයිය ගැන කියල තියෙනව, වරදක් නෑ අයිය
වීරෙ: නංගි මොනවද මං ගැන කිව්වෙ
මම: ඔයාව අඳුනනව කියල තමයි
වීරෙ: ම්ම්…ඉතිං ඉතිං මොනාද අමතක වුනා කිව්ව
මම: ඔව්..පෙන් එක ඊයෙ මැෂින් එකට ගහපු පාර උදේ ගලවගන්න අමතක වුනා
වීරෙ: එහෙද…වෙලාවක සෙට්වෙමුකො..මල්ලි ඩ්රින්ක්ස් ගන්නවද
මම: පාටියකදි එහෙම ඉඳල හිටල ගන්නව
වීරෙ: එහෙම තමයි ඉන්න ඕනෙ, ඉන්න ටිකේ කාල බීල කාටවත් වදයක් නොවී ජොලියෙ ඉන්න ඕනෙ. කවුද දන්නෙ අද මැරෙයිද හෙට මැරෙයිද කියල නේද
මම: මාත් හිතන්නෙ ඕකම තමා අයිය. අපි මැරුනත් ඉන්න අයට දුක් විඳින්න වෙන්නෙ නැතිවෙන්න වැඩ ටික ප්ලෑන් කරල ජොලි කරන්න ඕන.
වීරෙ: ඒක නං හරියටම හරි, මාත් එහෙමයි.. පවුලෙ අනිත් අයගෙ සතුට අපෙත් සතුටනෙ. මම නැතත් කරදරයක් නැතුව ජීවත් වෙන්න පුලුවන් විදිහට ඔක්කොම හදල තියෙන්නෙ
මම: මාත් පුලු පුලුවන් විදිහට එහෙම කලා.
අපි දෙන්න ටිකක් කතා කර කර ඉද්දි පොර හෙන ශෝෂල් බවත් විර්ත බවත් අන්ඩපාලයෙක් බවත් දැනුන අතර ඔහුගෙ විනෝදකාමී ගතියට මා ඇලුම් කරන්න වුනා. අපි තේ බොද්දි දිනී මගෙ සෙටි ඇන්දට හේත්තුවෙල අපේ කතාවට දායකවුනා.
වීරෙ: මම මේ මල්ලිට කිව්වෙ වෙලාවක සෙට්වෙමු කියල
දිනී: එතකොට හරිද..අපි ඔටුවොද
වීරෙ: නෑනෑ.. අපි දෙන්න විතරක් නෙමෙයි. ඔක්කොම තමයි.
මම: හරි දවසක පොඩි ජොලියක් දාන්න සෙට්වෙමු නේද… (කියමින් මම දිනී දිහා බැලුවෙ එයාගෙ අදහසත් දැන ගන්නයි.)
දිනී: ම්ම්.. (කිව්වෙ හිතේ මොනවදෝ හංගගෙනද කියලත් මට හිතුන.)
මම ලොක අමාරුවක වැටුනු බවක් මට දැනුන. හදිසියෙන් ටිකකට එලියට යනව කියල ඔෆිස් එකෙන් ආවේ. මූට යන්න කිසි උවමනාවක් නෑ වගේ..දිනීට යවන්න කියල කියන්නත් බෑ. “මග හිටියොත් තෝ නසී. ගෙදර ගියොත් අඹු නසී” වගේ තමා. මම වීරෙට පේන්න වෙලාව බැලුව.
වීරෙ: මල්ලි වැඩ කර කර ඉඳලද ආවේ?
මම: ඔව් අයිය වැඩ ගොඩයි (කියල මං කිව්වෙ එහෙනම් යමු කියල මිනිහත් කියයි කියල හිතානයි.)
වීරෙ: හොඳ බිස්නස් එකක් පටං ගන්න. එතකොට අපිට වගේ අපිට ඕන වෙලාවට රිලැක්ස් එකේ ඉන්න පුලුවන් (කියල වීරෙ කියද්දි මූ මගුලක් කියනව කියල මම හිතිං බැන්න.)
දිනී ගානක් නැතුව කෝප්ප ටික ඇරන් පැන්ට්රියට ගියා. මමත් නැගිටල පැරියට ගියා. “දිනී පැටියො මම යන්න” කියල ඇයගෙ නලල ඉම්බ. “හා අනේ” කියාගෙන එයත් මගෙ පස්සෙන් ආව.
මම: අයියෙ මට යන්න වෙනව, වෙන වෙලාවක හම්බවෙමු.
වීරෙ: හරි මල්ලි මට නං හදිස්සියක් නෑනෙ (කිව්වෙ මම ඔයත් යමුද කියල අහන්න පෙරයි.)
හරියට මේක උගෙ ගෙදර වගෙයි වීරෙ කතාකලෙ. ඕන මගුලක් කියල හිතාන මම වාහනේට නගිද්දි දිනියි වීරෙයි නෝනයි මහත්තයයි වගේ මම යන දිහා බලන් ඉන්නව. අද දෙන්න හොඳ සෙල්ලමක් දායි වගේ. මම කල්පනා කරද්දි මගෙ කලිසම අස්සෙ නලියනව. හවස ගෙදර එනකං හදිස්සියයි. වීඩියෝ බලාගන්න. තුනට විතර දිනීට ඉමෝ මැසේජ් එකක් ආව. දෙන්න ටිකවෙලාවක් චැට දාගෙන හිටිය.
වීරෙ: උඹ හොඳ නෑ කෙල්ල
දිනී: ඔයා තමයි හොඳ නැත්තෙ, ආය එන්න එපා
වීරෙ: අනේ පැටියො…මාත් එක්ක තරහද
දිනී: නෑ
වීරෙ: ඒකනෙ මම දන්නව මගෙ කෙල්ල ආසයි කියල
දිනී: මම වැඩක ඉන්නෙ පස්සෙ ගන්නං
වීරෙ: අනේ කෙල්ලෙ
එතනින් එහාට මැසේජ් නෑ. මට දැන් ඉන්නම බෑ ගෙදර යනකං හදිස්සියයි. ගෙදර ගියත් හදිස්සිය තිබ්බට දිනී නිදියනකං බලන්න බෑ. වයිෆ් ඉතා ප්රබොධයෙන් සිටි අතර වෙනසක් දකින්න තිබ්බෙ නෑ. රෑ කෑමෙන් පස්සෙ මම ඔෆිස් කාමරයට වැදුන. දිනී කාපුව අස්පස් කරල එයත් කාමරයට ආවෙ මගේ බලාපොරොත්තුව බිඳ දමමිනුයි. සාමාන්යයෙන් දිනී කාමරයට මේ වෙලාවට එන්නෙ හිතේ මොනව හරි හිරවෙලා තිබුන විටයි. බොහෝ විට එය ඉවරවෙන්නෙ පැයක පමන රති කෙළියකිනුයි. මම කම්පියුටර් චෙයා එකේ ඉද්දි දිනී පසුපසින් පැමින ගෙල වටින් අත් දමාගෙන මාව වැලඳ ගත්ත.
දිනී: මොකෝ කරන්නෙ වැඩක්ද? (ආදර විදිහට රහසින් වගෙ ඇසුවෙ මගෙ හිස සිඹිමිනුයි.)
මම: නෑ රත්තරං මොකෝ?
දිනී: නිකං (කියල මගෙ ප්රිය බිරිඳ කිව්වෙ ලොකු දෙයක් හිතේ හිරකරගෙන බව මට දැනුන.)
මම: වීරෙ කීයටද ගියෙ? (කියල මම ඇහුවෙ ඈ ඒ සම්බන්ධ දෙයක්වත් කියන්න හදනවද කියා සිතා එයට මුලපුරන්නයි.)
දිනී: එකොලහ හමාරට විතර. මොනවද එයා ගැන හිතන්නෙ? (කියල ඇය විමසද්දි මගේ උපකල්පනය හරි බව මට හැගුන.)
මේ වගේ වෙලාවට අපි නිතරම කුනුහරුප කියන එක සාමාන්ය දෙයක්.
මම: පොර හෙන හයේ හතරෙනෙ. දාර පොල්ලක් ඇති. හෙන වැඩකාරයෙක් වගේ. අහුවෙන ගෑනුන්ට ලෙලි යන්න දෙනව ඇති.
දිනී: ඊය අනේ මම එහෙම දෙයක් ගැන නෙමෙයි ඇහුවෙ, මනුස්සය ගැන (කියමින් දිනී මගෙ හිසට එකක් ගැහුව.)
මම: මමත් කිව්වෙ මනුස්සය ගැන තමයිනෙ.
දිනී: නෑ අප්ප මම ඇහුවෙ ඔයාට ගැලපෙනවද, ආශ්රයට හොඳද කියල (ලැජ්ජාශීලිව කිව්ව.)
මම: ආ.. ඒකද එහෙම කියන්න එපැයි (කියමින් මම පුටුවෙන් නැගිට්ට.)
දිනීව ඇඳට පෙරලගෙන ඇඟ උඩට කකුලක් දාගෙන දකුනු අතේ දබරැගිල්ලෙන් මුහුන පුරා ඉරි අඳිමින් “වරදක් නෑ මිනිහ හරි විනෝදෙන් ඉන්න කෙනෙක් වගේ.. ආශ්රයට නරකමම නෑ වගේ….. වැං මට ආශ්රයටද ඔයාට ආශ්රයටද අහන්නෙ” කියල මං ඇහුව.
දිනී: ඔය ඉතිං… යන්න අප්ප (කියල මාව තල්ලු කලේ කොච්චර එකට හිටියත් ගැහැනුන්ගෙ අඳුන ගන්න බැරි චරිතය නිරුපනය කරමිනුයි.)
සුපුරුදු විදිහට ඇයගෙ තට්ටම මිරිකමින් අවුස්සගන්න සැරසෙද්දි “අද බෑ අනේ..මට මූඩ් එකක් නෑ” කියමින් දිනී මගෙ අත අල්ලගන්න.
මම: එකක් බලමුද? (කියල මම ඇහුවෙ ඒවගෙ අවස්ථාවලදි අපි දෙදෙන බ්ලූ ෆිල්ම් එකක් බලල රාගය අවුස්සගන්න නිසයි.)
කවදාවත් ඒක ඉවරවෙනකං නං දිනී බලන්න දෙන්නෙ නෑ මොකද ඒ කෙ මැදහරියෙදි අපි දෙන්නත් වැඩ පටංගන්න නිසා.
දිනී: බෑ අනේ මගෙ හිතට හරිනෑ (කියල දිනී අහකබලා ගත්ත.)
මම: ඒ මොකෝ? (කියා මා ඇසුවේ ප්රානවත් වෙලා තිබුන පයිය අප්රානික වෙද්දියි.)
දිනී: විශේෂ දෙයක් නෑ ඉතිං..ඒත් හිත එකතැනක නෑ (කියමින් ඈ මාව අස්වසා ලන්න වුනා.)
මම: අනේ කියන්නකො, මට කියන්න බැරි දෙයක් ඔයාට තියෙනවද..අනේහ් (කියමින් මා බැගෑපත්වුනා.)
මගෙ මුහුන දෙස මඳවේලාවක් අහිංසක විදිහට බලාන ඉඳල “ඔයා ගියාට පස්සෙ මේ මේ..” කියමින් දිනී ගොතගහන්න වුනා. මගෙ පයිය ඒ වචනෙටත් කෙලින් වෙන්න ගත්ත. “ඉතිං ඉතිං” කියල මම කියද්දි “මගෙ අතින් ඇල්ලුවනෙ” කියල ඇය කිව්ව.
මම: ඉතිං…
දිනී: ඉතිං කියන්නෙ ඔයාට ඒකෙ ගානක් නැද්ද වෙන මිනිහෙක් තමන්නෙ ගෑනිගෙ අතින් ඇල්ලුවට? (කියල කේන්තියෙන් වගෙ මගෙන් ඇහුව.)
යකෝ මෙච්චර ඌත් එක්ක හුරතල්වෙල මට බබා පාට් දානව, මගෙ හිත මටම කියනව. කොහොම උනත් දිනීට කිසි දෙයක් මට හංගා සිටීමට නොහැකි බව මම දන්නව. අපි යහලුවුන දා පටං දිනී මාත් සමඟ හරි විර්තයි. මටත් රහසක් ඇගෙන් වසන් කරගෙන වැඩි කාලයක් ඉන්න බෑ. මේකත් ඇයගේ මුලපිරුමක් බව මට හැගුන.