පුදුම ප්රබෝධයකින් මම රාජකාරියට යද්දි දිනී හරිම දඟකාර විදිහට හැසිරුන. මම ඔෆිස් එකට ගිය ගමන් අපෙ ආයතනයෙ අරුප්පල පැත්ත දන්න එකෙක් හොයාගන්න. උගෙන් වීරරත්න ගැන සම්පූර්ණ විස්තරයම දැනගන්න පුලුවන් උනා. වීරරත්න කියන්නෙ යුධහමුදා පොලීසියෙ හිටපු ඔෆිස කෙනෙක්. අඩි හතක් විතර උස මහත පුද්ගලයෙක්. පෙන්ෂන් ඇරන් හන්තානෙ තමන්ගෙම ගෙස්ට් එකක් කරනව. හොඳම සල්ලාලයෙක්. ගෙස්ට් එකක් උනාට අප්රසිද්ධ බඩු පොට් එකක්… මගෙ හිතට පොඩි බයක් වගේම මොකක්දෝ හැඟීමකුත් ඇතිවුනා. මට ඒ හැඟීම තේරුම් ගන්න බැරි උනත් කලිසම අස්සෙ ඉන්න එකානං ඒක තේරුම් ඇරන් ප්රාණවත් වෙන්න ගත්ත. දිනී අමාරුවෙ නොවැටී ජීවිතෙ විඳින තැනට කටයුතු කරන්න පිඹුරුපත් හදන්න ගත්ත. වරින්වර කෝල් කරල ඉන්න තැන තහවුරු කරගත්ත. පරිඝණක පිළිබඳ දැනුමක් තියෙන මිතුරෙකුගෙන් උපකරන ටිකක් මිලට ගත්ත. උපාංග කිහිපයක් හයිකරල ලොකු අලුන් ෆෝන් එකක් දිනීට ගත්ත. හවස ගෙදර යද්දි දිනී හරිම උද්ධාමයෙන් ඉන්නව දැකල මටත් සතුටුයි.
මාව දැකපු ගමන් “හා මගෙ පණ ආවද.” කියාන වෙනදට වඩා ලංගතු කමකින් දිනී ඇඟේ දැවටෙන්න ගත්ත.
මම: මොකද අද කෙල්ලගෙ බටර්පාර
දිනී: අනේ.. මට මල්පොච්චි ටිකක් ගෙනත් දෙන්නකො
මගෙ හිතේ තිබුනෙ අද වීරෙගෙන් මේකි හොඳ ෆන් එකක් ගන්න ඇති, ඒක තමයි මේ බටර් කියායි. එහෙත් ඇගේ අවශ්යතාවය දැනගැනීමෙන් මගේ උපකල්පනය වැරදි බව හැඟුන. දිනීගෙ හැම වෙනස්වීමක්ම නුහුරට දකින්න හිත පෙළඹීම ගැන මම කනස්සලු වුනා.
මම: මොකද කෙල්ලට එකපාරම මල් උණක් ගැහුවෙ
දිනී: නෑ අනේ ළමයෙක්ගෙ අම්ම කෙනෙක් මට ලස්සන මල්පැල ටිකක් ගෙනත් දුන්න.
පිලේ මල්ලක මල්පැල ගොඩක්. ලස්සන වටින ඒව. වීරෙ දෙන්න ඇත්තෙ.… හිත කියනව. සැකය මගෙ හිත දූශනය කරනව. එහෙත් ඒක හිතට මොකදෝ මිහිරක් ගෙනදෙන නිසා දිනී ගැන වෛරයක් ඇති කරන්නෙ නෑ. තේ බීල ඇඳුම් මාරු නොකරම මා නැවත ටවුමට යන්න හැදුව.
දිනී: පුතත් අප්පච්චිත් එක්ක ගිහිං එන්න.
එවරද මගෙ හිතට සැකය කියන රකුස එබෙන්න වුනා. දිනී ඇඳුමක් දාගන්න පුතා එක්ක කාමරේට යද්දි මම ගෙනත් තිබුන රෙකෝඩරය ඔන් කරල සෙටිය යටින් තිබ්බ. මට ඕනවුනා මගේ සැකය කියන රකුසව පරද්දන්න. පුතයි මායි කාර් එකේ නැගල ටවුමට ගිහින් ප්ලාස්ටික් මස්පෝච්චි පහලොවකුයි පුතාට සෙල්ලං බඩුයි සෝඊස්ට් ටිකකුයි ඇරන් ආව.
ගේ ලං වෙද්දි මගෙ හිත වේගයෙන් ගැහෙනව. රෙකෝඩින් එක බලනකං හදිස්සියි. අනේ දිනී වීරෙත් එක්ක කතා කරල තිබුනනං හොඳයි කියන කුපාඩි සිතුවිල්ල හිත කුල්මත් කරනව. දිනී අපි ආපු ගමන් මල් හිටවන්න ගත්ත. වෙනදට මමම පස් පුරවල දෙන්න ඕන එක අද මම එන්නත් කලින් එයා පස් සකසගෙන තිබුන. මම වොශ් එකක් දාගෙන රෙකෝඩරය ඔෆිස් කාමරෙන් ගිහිං ෆයිල් එකක් යටින් තිබ්බ. හෑෆ්රී එකත් ගහගෙන ෆයිල් එකකුත් දිගහැරගෙන ඉඳගෙන ඒක අහන්න ගත්ත. පපුව ඩිග් ඩිග් ගානව. අපි යන හඬ වගේම ඉස්සරහ දොර වහන හඬත් පටිගතවෙල තිබුන. මගේ බලාපොරොත්තුව වගේම නිගමනය මල්පල දරල……
දිනී: හලෝ…
දිනී: නිකං අනේ…කොහෙද ඉන්නෙ..
දිනී: ආව ආව..මල්පොච්චි ගේන්න ගියා…..
දිනී: ඔයාගෙ අර ලතා අක්ක මල්පැල ගෙනත් දුන්නනෙ
දිනී: හ්මි..එයත් කිව්ව ලොකු මල් වගාවක් තියෙනව කියල
දිනී: එන්නනං කිව්ව
දිනී: වෙන දවසක යනව අනේ
දිනී: පුතත් යැවුව…..
දිනී: අනේ යන්න…
දිනී: චික්..මම එහෙනං තියනව….
දිනී: බෑ..බෑ..ඇඳුමත් හරි නෑ…
දිනී: cs..
දිනී: ….
දිනී: මොනවද අප්ප ඔයාගෙන් වදේනෙ
දිනී: හැබැයි අනං මනං බෑ හරිද
ඉමෝ කෝල් එකක් ආව බව දැනගත්තෙ රිංවෙන හඬටයි.
දිනී: ඊය ඉන්න විදිහ
දිනී: අනේ යන්න ආය මොන අමුතු ලස්සනක්ද
දිනී: මට බෑ
දිනී: අයියෝ මොනාද ඔය කරන්නෙ
දිනී: අනේ මම කට් කරනව
දිනී: මට බෑ
දිනී: බෑ කිව්වනෙ
දිනී: ලස්සන නෑ
දිනී: අනේ හරි වදයක්නෙ
දිනී: චුට්ටයි හරිද
දිනී: මේක පරණ බ්රා එකක් අනේ
දිනී: බෑ බෑ ඒකනං ගලවන්නෙ නෑ
දිනී: මේ ටික ඇති ඔයාගෙ වැඩෙ කරගන්න
දිනී: ගෙදර ගිහිං වයිෆ්ගේ බලා ගන්න
දිනී: මුලදිනං ඔහොම කියන්න නැතුව ඇති නේද
දිනී: මගෙ ලස්සන නෑ
දිනී: චුට්ටයි හරිද
දිනී: අනේ මට ලැජ්ජයි
දිනී: එහෙම උවෙල නෑ
දිනී: මහත්තයට ඕන ගානට ඒව ඇති
දිනී: දත් පාරවල්.. බොරු කියන්න එපා
දිනී: අපෝ ඔයා හරිම වල්නේ.. අන්ඩවෙයා එකෙනුත් උඩට ඇවිත්
දිනී: එලියට නං ගන්න එපා.. මම කට් කරනව
දිනී: මං මොකටද ඇවිස්සෙන්නෙ
දිනී: මට මගෙ මහත්තයගෙ එක හොඳටම ඇති
දිනී: බෑ බෑ කකුල් පෙන්නන්න බෑ
දිනී: අනේ බෑ
දිනී: බෑ කිව්වනෙ
දිනී: වදේ අප්ප
දිනී: තව උඩට බෑ
දිනී: ඉතිං
දිනී: ඔයටික ඇති
දිනී: රෝස පාට
දිනී: ..
දිනී: අම්මෝ ලොකු.. මම කිව්වනෙ එලියට ගන්න එපා කියල
දිනී: ඉතිං මට පෙන්නන්නෙ
දිනී: ඕන නෑ
දිනී: මට හොස්පිට්ල් යන්නත් වෙයි
දිනී: ඒක ඉතිං ඔච්චර ලොකු නෑනෙ
දිනී: r
දිනී: අනේ මට කරදර කරන්න එපා
දිනී: එක පාරයි හරිද
දිනී: දෑ හරිනෙ
දිනී: සායගලවන්න බෑ
දිනී: මොනවද අනේ
දිනී: මට ලැජ්ජයි
දිනී: දෑ හරිද
දිනී: ඒක නං බෑ
දිනී: කොහොමත් මං ශේව් කරනව තමයි
දිනී: මමම තමයි කරගන්නෙ
දිනී: ඕන නෑ..මට තනියම පුලුවන්
දිනී: මම කට් කරනව
දිනී: බෑබෑ
දිනී: මම තියනව
එතනින් එහාට විශේෂ දෙයක් නෑ. මට හොඳටම කෙලින්වෙල. මගේ උපකල්පනය හරි. දිනීට ඕන නිතරම වීරෙත් එක්ක චැට් කරන්න. ඒ වගේම යටිහිතේ එයාගෙ නිරුවත වීරෙ රසවිඳිනවට ආසාවකුත් තියෙනව. කොහොම හරි වීරෙ දිනීගෙ පෑන්ටියෙන් වැහුනු හරිය ඇරෙන්න ඉතිරි ඔක්කොම බලාගෙන. මගෙ හිත අමුතු ආසාවකින් පෙලෙන්න ගත්ත. ඒක මොකක්ද කියල හිතා ගන්න බැරි උනත් දිනීට තියෙන ආදරය නිසා එයා මොන දේකින් හරි සතුටුවෙන එකටනං කැමතියි.
අනික ගැහැනියක්ගෙ ලස්සන තියෙන්නෙ ටික කාලයයි. ඉල්ලුමක් තියෙන්නෙත්, හැඟීම් තියෙන්නෙත් ඒ කාලෙදි විතරයි. එහෙව් එකේ ඒ කාලෙ උපරිමයෙන් එයාට ජීවිතේ විඳින්න දෙන එක අපේ යුතුකමක් සේම ඇයව ආරක්ෂා කරගන්න එක වගකීමක් ලෙස මට හිතුන. ‘කව්ද මේ ලතා අක්ක’ මගේ ඊලඟ හිතට කුතුහලය ගෙනදෙන චරිතය උනා. වීරෙගෙ කෙනෙකු වීම ඊට හේතුවයි.
රෑට කාල ටීවි බලද්දි හෙමීට මගෙ දිනීට ලං උනා.
මම: මල් ටික ඔක්කොම හිටෙව්වද
දිනී: ඔව් අනේ, තව පෝච්චි හයක් ඉතුරුයි
මම: කව්ද ඒව දුන්න කිව්වෙ
දිනී: ළමයෙක්ගෙ අම්ම කෙනෙක්. ඉස්කොලෙ ලඟදි තමයි අඳුන ගන්නෙ. අර..අර..වීරරත්න කියල මං කිව්වෙ කෙනෙක්…
මම: ඔව් ඔව් ඔයා එදා කිව්වේ
දිනී: එයාගෙ අඳුනන කෙනෙලු
මම: ම්ම්..එයත් එයාගෙ ගෙවල්පැත්තෙ වෙන්න ඇති
දිනී: නෑ අනේ…….හන්තානෙලු.
මම: ම්ම්…ඒක නෙවෙයි මට බෝනස් එකක් හම්බවුන. මම ඒකෙන් ඔයාට බඩුවක් ගෙනාව.
දිනී: මොකක්ද
මම: හරි ඉස්සරවෙල කියන්නකො මට මොනාද දෙන්නෙ කියල
දිනී: අනේහ්.. මම ඉතිං මොනා දෙන්නද. ඔක්කොම දීලනෙ තියෙන්නෙ…
මම: බෑ බෑ. මම ඉල්ලන දේ දෙනවනං තමයි
දිනී: හරි ඉතිං මොනවද ඕන කියන්නකො
මම: මට මගෙ කෙල්ලව හොඳට බලාගන්න ඕන..
දිනී: ඒ කිව්වේ
මම: පුතත් නිදිනෙ. ඉන්නකො කාමරේ දොර වහල එන්න
මම ගිහින් පුතා නිදාන ඉන්න කාමරේ දොර වහල ඔෆිස් කාමරෙන් පාර්සල් කරපු ෆෝන් එකත් ඇරන් ආව. දිනී පාර්සලය දිහා අවධානයෙන් බලං හිටිය.
මම: මට ඔයාගෙ ඔය ලස්සන ඇඟ බලන්න ඕන…
දිනී: අපෝ ඕකද.. ඇයි දැකල නැද්ද
මම: මට අද බලන්න ඕන
දිනී: පිස්සුද අනේ.. කෝලං..මට බෑ
මම: අනේ පෙන්නන්නකො උඩ ටික විතරක්
දිනී: අනේ මොනව බලන්නද.. දෑ කැතවෙල මේ ඇඟ හොඳයි පිලිකුල් භාවනාවට..
මම: අනේ මට එහෙම නෑ පෙන්නන්නකො
දිනී: බෑ අනේ ඇයි අප්ප කරදර කරන්නෙ.. ඕක පෙන්නන්නකො
ඇය මා ඉදිරියෙ ලැජ්ජාවට පත්වෙලාද එසේත් නැතිනම් නිරුවත පෙන්වීමට තරම් මගෙ වටිනාකමක් නැතුවද යන්න මට ප්රෙහේලිකාවක් උනා. මගේ අවශ්යතාවය වුනේ ඈ වීරෙ ඉදිරියේ හැසිරුන විදිහයි මා ඉදිරියේ හැසිරෙන විදිහයි සංසන්ධනය කර බැලීමටයි. මම මගෙ අතේ තිබුනු පාර්සලයත් ඇරන් ඈ කිට්ටුවට ගියා. “කමක් නෑ ඉතිං.. මේක මගෙ දෙවඟනට” කියමින් දිනී අත පාර්සලය තබමින් ඇගේ නලල සිපගත්ත.
දිනී: බලන්නම ඕනද..
දිනී: ඔයාම ගලවල බලාගන්න.
කිසිවක් නොකී මා ඇගේ දෙනෙත දිහා බලා සිටිද්දි ඇය එසේ කීවේ ලැජ්ජා සහගතවයි. මා හටද දැන් එහි අවශ්යතාවයක් නොවූයෙන් ඕක බලල ඉන්නකො කියා පැවසුව. දිනී ඒක ඇරල ෆෝන් එක අතට ඇරන් “අනේ ලස්සන එකක්, කීයදී… ලොකු ගානක් වෙන්න ඇති.. කීයද කියන්නකො… කියල ඇහුවත් මම නිරුත්තරව සිනහසුනා.
දිනී: අපිට මෙච්චර වැඩ තියෙද්දි ඇයි අනේ මේක ගත්තෙ. මට එකක් තියෙනවනෙ… අනික ඔයාට අලුත් ඇඳුම් ටිකක්, පුතාට ඇඳුම් ටිකක්.. කාර් එකට ටයර් දාන්න ඕනෙත් කිව්ව නේද…
එක දිගටම කියාන ගියා. ෆෝන් එකට ආස උනත් එයාට ගෙදර අනිත් වියදම් ඊට වඩා වැදගත්වුනා.
මම: හරි කෙල්ල ඒව පස්සෙ බැරියැ ඔයාගෙ තියෙන එක පරන වර්ශන් නෙ, මේක අලුත්ම එක..
කියමින් එහි වැඩකරන විදිහ ඇයට කියල දෙන්න වුනා. දිනීගෙ පරන ෆෝන් එක ඇරන් සිම්, චිප් ගන්න ඕෆ් කරන්න යද්දිම ඒකට ඉමෝ මැසේජ් එකක් ආව.. “*මගෙ රත්තරං රෑට කෑම එහෙම කාලද.. උම්ම එකක් දෙන්නකො *” යනුවෙන් එහි සඳහන්ව තිබුන.
මම: ඔයාට මැසේජ් එකක්.
මම ඒක ගනන් නොගෙන දිනී දෙස බලද්දි කෙල්ලගෙ මූන රතුවෙලා.. එයත් හිටගෙනම ඒක කියවල බව මට හැඟුන.
දිනී: වැරදිලා වෙන්න ඇති..ඕෆ් කරල දාන්න.
කියල වෙවුලන ස්වරයෙන් කිව්ව. මම කිසිම වෙනසක් නොපෙන්වා ඉදිරි වැඩ ටික කරගෙන ගියා. හෙට ඉඳල ඔය ඔක්කොම මමත් දකිනවනෙ කියන සිතුවිල්ල මගෙ පොල්ල මදක් ප්රානවත් කලා. ස්ක්රීන් ශෙයා, වොයිස් හැකර්, ජී පී එස් වගෙ ඔක්කොම සොෆ්ට්වෙයා ඒකට දාල තිබුන. වෙනම පැරලල් ෆෝන් එකක් මගෙ ලඟත් වුනා. මගේ නමින් ඒ සිම් එක තිබුන නිසා කපල් සිම් එකක් ගන්න පහසුවුනා. සාලෙට කාමරේට පැන්ට්රියට LED බල්බි දැම්ම කැමරා හයි කරල තියෙන. ඒව බ්ලූටූත් කැමරා. ලයිට් දැම්මත් නැතත් වැඩ. ලයිට් දැම්මාම චාජ් වෙනව.
යකෝ ඇයි මං මේ හැම දෙයක්ම කරන්නෙ.. මගෙ ආදරනීය බිරිඳගෙ හොර අල්ලන්නද, එයාගෙ ආරක්ෂාවටද නැත්නම් ආතල් එකක් ගන්නද…… මගෙ හිත මගෙන්ම අහනව. දිනී මේව දැනගත්තොත් මං ගැන මොනව හිතයිද, මං ගැන කලකිරෙයිද කියා සිතුනත් මට හොරා එයා කරන දේ ඊට වඩා බරපතල බව සිතා හිත සනසගත්ත. මම ඔෆිස් කාමරයෙ වැලක් බල බලා ඉද්දි ඇය පැමිනිය. වෙනද මේ වෙන කොට දිනී සුව නින්දෙ.
දිනී: ඔය තියෙන්නෙ ලස්සන පොඩි කෙල්ලන්ගෙ ඒව. මගේ ඒව මොකටද.
නෝක්කාඩු ස්වරයෙන් ඇය කිව්ව. මම අත් දෙකම පිටිපස්සට දාල දිනීව පිටිපස්සෙන් ලඟට ගත්ත.
මම: එන්න දෙන්නම බලමු.
දිනී: නිදාගමු අනේ.
කියමින් මගෙ හිස බදාන ඉඹගන්න. කෙල්ලගෙ අවශ්යතාව තේරුම් ගත්ත මා පරිඝනකය නිවා දමා ඒ කාමරේ ඇඳටම ඇයව පෙරලගත්ත.
දිනී: තරහද
මම: [නිශ්ශබ්දව බලා සිටියෙමි]
දිනී: ඒ වෙලාවෙ මූඩ් එකක් තිබ්බෙ නෑ අනේ.
දිනී අහක බලාගත්ත. ඇඳේදි වීරෙ මේක ෆෝම් කලාවද්ද කියල මට හිතුන.
දිනී: අර මැසේජ් එක දකිද්දි මොකද හිතුනෙ
මම: අයියෝ ඒ ගැන හිතන්න එපා.. මල්ලි ටිකක් කෙලින්වුනා එච්චරයි.
දිනී: ඔයානං මාර මනුස්සයෙක් තමයි, වෙන පිරිමින්ට නං ඕකත් ඇති..
මම: මට ඕනෙ මගෙ ගෑනි ෆෝම් එකේ ඉන්නවට එච්චරයි.
කියමින් ඇගෙ තොල් දෙක සිපගත්ත. ඇය පැමිනියේ හිතේ අවුල විසඳගන්නද, මගේ හිත හදන්නද කියා සිතුන. මට දිනීගෙ ආශාවක් නැතුව මා සනසන්නට ඇගේ ඇඟ පාවිච්චි කරන්න දෙනවට මම කැමතිවුනේ නෑ.
මම: කරමුද
දිනී: [ආදරෙන් මගේ බෙල්ලෙ එල්ලිල තොල් සිපගත්තාය]
විනාඩි හතලිස් පහක පමන රති කෙලියට දිනී වෙනදටත් වඩා දායකත්වයක් ලබා දුන්න. වැල වීඩියෝ බලල ඒ කෙල්ලන්ව හිතේ මවාගෙන මම දිනීට හුකනව සේම වීරෙව හිතේ මවාන මාව සතුටු කරන බවක් මට දැනුන
වෙනදට වඩා ප්රබෝධයකින් මම වැඩට යන්න පිටත්වුන. මේ අනියම් සම්බන්ධතාවය මාව කුල්මත් කරනව. කලින් කුකුසක් තිබුනද වෙන හැම දෙයක්ම දැනගත හැකි නිසා හිතට නිදහසක් දැනෙනව. කාර් එකට නැග්ග ගමන් පැරලල් ෆෝන් එක ඔන් කලා. මේ ටිකට ඉමෝ මැසේජ් ගොඩයි. ඔෆිස් යනකං මට හදිස්සියි. කොහොමත් ගෙදර ඉඳන් ඔෆිස් එකට යන්න මට වැයවෙන්නෙ පැය බාගයක් වගේ කාලයක්. ගිය ගමන් මැසේජ් ටික බැලුව. වීරෙ පළවෙනි එක එවල තියෙන්නෙ පාන්දර හතරට. වයිෆ් උයන්න නැගිටින්නෙ හතර හමාරට.
වීරෙ: ගුඩ් මොනිං මගෙ සුදු මැණික
දිනී: ගුඩ් මෝනිං..මොකෝ නින්ද යන්නෙ නැද්ද (දිනී මැසේජ් කරන්න පටංගෙන තියෙන්නෙ හතරහමාරට.)
වීරෙ: නින්ද යන්නෙ නෑ රත්තරං ඔයාව මතක් වෙනව. මටත් කලින් මෙයා නැගිටල…(වීරෙගෙ නහර ගැටගැහුනු තඩි පොල්ලෙ ෆොටෝ එකක්)
දිනී: මොනාද අප්පා…උදේ පාන්දරම ඕක එවන්නෙ.
වීරෙ: දවසම මෝලෙන් ගිටිය හැකිනෙ කෙල්ලේ…
දිනී: මට එහෙම ඉන්න ඕන නෑ
වීරෙ: නයිටිය පිටිංද ඉන්නෙ.