එදායින් පස්සෙ මායි නෙතූයි අතරෙ රහස් සම්බන්ධයක් පටන් ගත්තා. සචින්තට හොරෙන් අපි ඔෆිස් එකේදි, එලියෙදි, පුලුවන් හැම වෙලාවකම එකතු උනා. ඒක ආදරයක් නෙවෙයි. ඒත් ඒකෙ තිබුනෙ පුදුම ආතල් එකක්. යාළුවගෙ කෑල්ලට හුකනවා කියන එකේ තිබුනෙ වෙනමම kick එකක්.
සචින්තට කිසිම දෙයක් සැක හිතුනෙ නෑ. අපි තුන්දෙනා ඉස්සර වගේම එකට හිටියා. හැබැයි දැන්, සචින්ත නැති හැම තත්පරේම මායි නෙතූයි පාවිච්චි කලේ අපේ ආතල් එකට. ඔෆිස් එකේ fire-exit එක, පාළු car park එක, සමහර දවස් වලට මගේ බෝඩිම... අපිට තැනක් අදාලම උනේ නෑ. නෙතූගෙ මහත, පිරිච්ච ඇඟ මට දවසින් දවස ඇබ්බැහි වීමක් උනා. එයාගෙ ලොකු තන් දෙක, වටකුරු පුක, ඒ හැමදේම මාව පිස්සු වැට්ටුවා.
දවසක් ඔෆිස් එකේ අවුරුදු පාටිය තිබුනා. පාටිය තිබ්බෙ ලොකු හොටෙල් එකක. සචින්ත එදා හොඳටම බිව්වා. රෑ 11 විතර වෙද්දි ඌට කෙලින් ඉන්නවත් බෑ.
"මචං, මම දැන් ගෙදර යන්න ඕන." මම සචින්තට කිව්වා.
"හරි බං. උඹල පලයන්. මම තව ටිකක් ඉඳලා එන්නම්. උබ නෙතූවත් බෝඩිමට දාගෙන පලයන් හොද එකා වගේ." සචින්ත කිව්වෙ ඇස් දෙකත් පියාගෙන. පොරට හොදටම වැදිලා එතකොට.
මම නෙතූට ඇදගෙන එයත් එක්ක එලියට ආවා. හැබයි මට මේ අවස්තාව මගහරින්න ඕනි කමක් තිබ්බේ නෑ.
"අපි රූම් එකක් ගමුද?" මම ඇහුවා.
"පිස්සුද? සචින්තට මාට්ටු උනොත්?"
"ඌ දැන් උදේ වෙනකන් නැගිටින්නෙ නෑ. අනික අපි උදේ පාන්දර යමු."
නෙතූ බාගෙට කැමති උනා. මම එතනම රූම් එකක් බුක් කලා. අපි රූම් එකට ගිය ගමන්ම මම දොර ලොක් කරලා එයාව බදාගත්තා.
"අද රෑ ඔයා මගේ විතරයි." මම එයාගෙ කනට කරලා කිව්වා.
එදා රෑ අපි දෙන්නට සීමාවක් තිබුනෙ නෑ. මම නෙතූව හැම විදියකින්ම පාවිච්චි කලා. එයාගෙ චබී ඇඟ මගේ අත් දෙක මැද නැලවුනා. එයාගෙ කෙඳිරිය මුලු කාමරේම පිරුනා. අපි දෙන්නම දැනගෙන හිටියා අපිට මේ වැඩේ දිගටම කරන්න බැරි බව. ඒ නිසා අපි දෙන්නම ඒ මොහොත උපරිමයෙන් විඳගත්තා. එදා රැ අපි තුන් පාරක් හුකලා එක පාරක් පුකෙත් ඇරියා. නෙතූ කිව්ව නිසා ඇතුලෙමයි යැව්වේ.
පාන්දර 4ට විතර අපි නැගිට්ටා. ඇඳුම් ඇඳගෙන, කිසිම දෙයක් උනේ නෑ වගේ අපි හොටෙල් එකෙන් එලියට බැස්සා. මම නෙතූව එයාගෙ බොඩිමට දාලා මගේ ගෙදර ආවා.
පාටියෙන් පස්සේ සතියක් දෙකක්ම මට නෙතූ එක්ක සෙට් වෙන්න බැරි උනා ලොකු ප්රොජෙක්ට් එක්ක මම හිරවුන නිසා. හැබැයි නෙතු මාවයි සචින්තවයි දෙන්නවම ටිකක් මග හරින බව මට තේරුනා.
ඊට පස්සේ ඔෆිස් එකේදි මම නෙතූව දැක්කෙ නෑ දවස් දෙක තුනක්. එයා සික් ලීව් දාලා කියලා ආරංචි උනා. මට පොඩි බයක් දැනුනත්, මම ඒක ගනන් ගත්තෙ නෑ. නෙතූගේ ෆෝන් එකත් වැඩ කලේ නෑ.
දවස් දෙකකට පස්සෙ සචින්ත මට කෝල් කලා.
"මචං... ලොකු අවුලක්..." ඌ අඬනවා.
"ඇයි බං මොකද උනේ?"
"නෙතූ... නෙතූ රට යනවලු... හැමදාටම..."
මට හිතාගන්න බැරි උනා. "මොකක්ද? එකපාරටම?"
"ඔව් බං. එයාගෙ අම්මලා ඉන්න රටට එයා යන්න තීරණය කරලා. මට දැන් මැසේජ් එකක් දැම්මා. මට කෝල් ගන්න එපාලු. එයාට මාව අමතක කරන්න ඕනලු."
මගේ ඔලුවට ගහපු පොරෝ පාරක් වගේ. එයා ගියේ මම නිසාද? අපේ සම්බන්ධෙ එයාට දරාගන්න බැරි උනාද? නැත්නම් සචින්තට කරපු වරදට එයා එයාටම දඬුවම් කරගත්තද?
මට නෙතූගෙන් අන්තිම මැසේජ් එකක් ආවෙ එදා රෑ.
"චමෝද්, හැමදේටම තෑන්ක්ස්. ඒත් අපි මේක නවත්තන්න ඕන. සචින්තට මීට වඩා වරදක් කරන්න මට බෑ. දිගටම මම මෙහෙ හිටියොත් මටම මේක නතර කරගන්න බෑ. ඒ නිසා මම යනවා. ඔයා හොඳ යාළුවෙක්. එයාටත් එහෙමම වෙන්න. මට සමාවෙන්න. ~නෙතූ."
එදායින් පස්සෙ මම නෙතූව ආයෙ දැක්කෙ නෑ. එයාගෙන් කිසිම ආරංචියකුත් ආවෙ නෑ. එයාගේ යාලුවෝ කවුරුත් හරි පවුලේ අය හරි අපි දන්නේ නෑ වැඩි විස්තරයක් අහගන්න.
සචින්ත මාස කීපයක් දුක් උනා. මම ඌත් එක්කම හිටියා. ඌට හයියක් උනා. ඌ කවදාවත් ඇත්ත දැනගත්තෙ නෑ. මම ඒ රහස මගේ හිතේම හංගගත්තා.
අවුරුදු කීපයකට පස්සෙ සචින්ත වෙන කෙල්ලෙක් එක්ක සෙට් උනා. අද ඌ බැඳලා, ළමයෙකුත් ඉන්නවා. අපි තාමත් හොඳම යාළුවො.
සමහර වෙලාවට මට නෙතූව මතක් වෙනවා. එයාගෙ ඒ චබී ඇඟ, ඒ වල් හිනාව, අපි දෙන්නා සචින්තට හොරෙන් ගත්ත ඒ ආතල්... ඒ ඔක්කොම මතක් වෙද්දි මගේ හිතේ පොඩි දුකකුත් එක්ක අමුතුම සතුටක් ඇති වෙනවා. ඒක වැරැද්දක් කියලා දැන දැනත්, ඒක මගේ ජීවිතේ කවදාවත් අමතක නොවෙන, වල්ම වල් රහසක් වෙලා හැමදාටම ඉතුරු උනා.
නිමි.
