සුපුරුදු විදිහට යාලුවයි මායි බියර් දෙකක් ගහන්න ගත්ත. ඉස්සර දෙන්න හොඳට බිව්වත් දෑ තියෙන නීතිත් එක්ක ඒව සීමා වුනා. විස්කි, බ්රැන්ඩි වලින් වෙරි වෙන්නෙ ඩ්රයිව් කරන්නෙ නැතිදාට පමණයි. මෙහෙම සෙට් වෙන්නෙ ආතල් එකට චැටක් දාන්න ඕන නිසයි.
දෙන්න වැඩේ පටන් ගත්තත් වීරෙගෙ කේස් එක කියන්න හිතට මොකදෝ වගේ. කොහොම පටං ගන්නද කියල හිතාගන්න බෑ. අනික හැමදේම කියන්නත් බෑ. හොඳට ගැසුවනං කියන්න පුලුවන්. මේ හුරතල් බියර් එකෙන් ඒකට කික් එකක් එන්නෙ නෑ.. අනික ඌටත් හොඳට වැදුනනම් තමයි ඒක කියන්න පුලුවන්නෙ. ඒ අස්සෙ රැයක් ඉන්න කතාවත් ඔලුව මඥ්ඥ කරනව.
“මොකෝ බං උඹ අද වෙන ලෝකෙක” කියල නුවන් (මගේ බොක්කෙ ෆ්රෙඩාගෙ නම) අහද්දි ගැස්සිල මම පියවි සිහියට පැමිනිය. මට කියා ගන්න දෙයක් නැතුව..”නෑ බං මෙහෙම ගහල හරියන්නෙ නෑ වගේ ඕයි” කියල මම කියද්දි “මොනා කරන්නද බං හෙට අනිද්ද සෙට්වෙමු වැටිල ඉන්න පුලුවන් තැනක” කියල ඌ කිව්ව.
එකවරම හීනෙකින්වත් නොහිතපු විදිහට වීරෙ එතනට කඩාපාත් වුනා. “අම්මට බොල නුවන්..” කියාන නුවන් ඉදිරියට වීරෙ එද්දි නුවන් නැගිටල වීරෙ අයිය… ඉතින් ඉතින් කියද්දිම පොර මාව දැක්ක. “සඳුන් මල්ලී.. ඔයත් මෙතන.. දෙන්න යාලුවො වගෙයි” කියල මගෙ පිටටත් තට්ටුවක් දැම්ම. මාව කරකවල අතහැරිය වගෙයි. පපුව ගැහෙනව ඩිග් ඩිග් ගාල.
“මූ පොඩිකාලෙ ඉඳන්ම මගෙ බුදු ෆිට් එකනෙ වීරෙ අයියා” කියල නුවන් කියද්දි “එහෙමද ලඟදිම අපි සෙට්වෙමුකො බං එහෙනං.. මම දිනී නංගිටත් කිව්ව” කියල වීරෙ කින්ඩි හිනාවක් දැම්ම. ඒක මට තේරුනත් නුවනට නං ගානක් නෑ වගෙයි. ඌට “අපි මේ පොඩි බියර් පාරක් දානව ඔයත් එන්න” කියල වීරෙට කිව්ව. “අනේ බෑ කොල්ලො.. මම පොඩි වැඩකට ආපු ගමන්.. තරහ නොවී ඉන්න…”
“වෙන්න එපා අපි වෙලාවක සෙට්වෙමුකො.. සොරි හොඳේ” කියල දෙන්නටම ශේක් කලා. යන්න හැරුනු පොර ආය හැරිල “දෙන්න කීය විතර වෙනකං ඉන්නවද” කියල ඇහුව. නුවන පැනපු ගමන් “එකොලහවත් පහුවෙනව අයිය ඇයි” කියපි. “නෑ නිකං බං.. මාත් එන්නංකො වෙලාවක” කියාන ලිස්සල ගියා. වීරෙ අනේ ඔරලොසුවෙ වෙලාව බලනව මම දැක්ක. ඉබේම මටත් වෙලාව බැලුනෙ පොරගෙ හැටි දන්න නිසයි. වෙලාව හතයි පනහයි. මගෙ පයිය හෙමින් හෙමින් පණ ගහන්න ගත්ත.
ඕක අනිවා රිංගනව අපේ ගෙදරට.. මට පට්ට වීඩියෝ එකක් බලන්න පුලුවන් වෙයි වගේ… හිත ගැහෙනව ආයත්. උගුර වේලුන හෙයින් ඉඳගෙන ඉක්මනට බියර් උගුරක් ගසල දැම්ම. මම අහන්න පෙරම නුවන “උඹල කොහොමද වීරෙව දන්නෙ” කියල ඇහුව.
“පොරගෙ ලමය ඉන්නෙත් අපෙ පුතාගෙ පංතියෙ බං… ගේන්න ගෙනියන්න යද්දි දිනීව අඳුනගෙන තියෙන්නෙ.. ඒකෙන් තමයි මාවත් අඳුන ගත්තෙ” කියල වැඩි ගානක් නැතුව මම කිව්ව. “එහෙමද..” කියල නුවන් කියද්දි” උඹ දන්නෙ කොහොමද” කියල මම ඇහුව. “අපේ සීසිං ඕඩර් ගන්නෙ පොර බං” කියල නුවන් කිව්ව. නුවන් වැඩකරන්නෙ ෆිනෑන්ස් කම්පැනි එකක.
“සෙට් වෙන්න කතා කලෙ පොර හොඳද” කියල මම ඇහුවෙ අද නුවන්ගෙන් දැනගන්න හිතේ තියන් හිටපු දෙයක් නිසයි. “පොර හෙන ඡෙනුයින් බං.. හැබැයි ලෝකය. පොලියටත් සල්ලි දෙනව.. මෙහෙ එන්න ඇන්නෙ මේකෙ අයිතිකාරයටත් පොලියට දීලද දන්නෙ නෑ. යකාටවත් බය නෑ.. හැබැයි හොඳ බොක්කක්” නුවන කියාගෙන ගියා. හිතට නැගුන බිය අන්තිමට
කියපු දෙයින් තුනීවුන. දිනී මාර්ගයෙන්ම වීරෙව කන්ට්රෝල් කරනව ඇරෙන්න පොරව කන්ට්රෝල් කරන්න වෙන ක්රමයක් නැතිබව මට හැඟුන.
“මොකද යකෝ” කියල නුවන මොර දෙද්දි නැවත මං පියවි සිහියට ආව. “මොකුත් නෑ බං” කියල මම කිව්වත් නුවන් මට වඩා මං ගැන දන්නව. අමාරුවෙන් සියල්ල අමතක කර සුපුරුදු විදිහට ඉන්න හැදුවත් වීරෙ දිනීට අර තඩි පොල්ල බස්සල දෙනව ඇති කියල වරින් වර හිතට එනව. නුවනට වීරෙත් එක්ක සෙට්වෙන්න හොඳටම වුවමනාව. මුන් දෙන්නගෙ දැන හැඳුනු කම මට හෙන අවුල්. මම කියන්න පෙර දිනීගෙ හුටපටේ වීරෙ මූට කිව්වොත් තව අවුලක්. මෙහෙම හිතේ ප්රස්න තියාන සෙට්වෙලා වැඩකුත් නෑ.
“මචං මේ මගුල හරියන්නෙ නෑ.. එක්කො උඹෙ අවුල කියපං. බැරිනං දමාගහල යමං යන්න” නුවන් තදින් කිව්ව. “නෑ බං.. බඩ ටිකක් රිදෙනව. දාගත්ත වැඩේ හින්ද ආවෙ. බොක සෙට්වෙයි කියල බයයි” කියල මම පොඩි බොරුවක් කිව්ව. “හම්ම්.. එහෙමද.. කලින් කියන්න තිබ්බනෙ බං.. එහෙනං මේක ටක්ගල ගහල යං” කියල නුවන් කිව්වන් ඌ ඒක විස්වාස නොකල බව මට හැඟුන.
නවයට පමන අපි ක්ලබ් එකෙන් පිටත්වුනු අතර මගින් දෙදෙන විසිර යද්දි මම නුවන් නොපෙනීයන්න හැර මඟ නතරවුනා. මම කල්පනා ලොවක අතරමං වුනා. මම ගියපු බව දිනී වීරෙට කිව්වවන්ද. පොර අපි ලඟට ආවෙ හිතාමතාම යන වෙලාව
තහවුරු කරගන්නවත්ද. මම යන තැන දිනී දන්න නිසා එහෙටමද ගියේ කියල බලන්න දිනී වීරෙට කිව්ව වන්ද. දෑ ගෙදර මගේ ඔෆිස් කාමරේ ඇඳේ තියාගෙන වීරෙ පලනව ඇතිද. චික්.. පැරලල් ෆෝන් එකත් ගේන්න බැරි උනානෙ. ගෙවල් පාරෙ කාර් එක දාගෙන ඉන්නත් බෑ.. වීරෙ ආවොත් මාට්ටු වෙනව. වීරෙ දිනීට ගහන විදිහ හිතේ මවාගෙන කාර්එකේ සීට් එකත් පස්සට කරගෙන වැලක් අදින්න ගත්ත. බඩු යන්න ඔන්න මෙන්න තියෙද්දි ටිශූ එකක් ඇරන් ඒකෙන් වහගෙන ඇදල බඩුටික යැව්ව. ඒක එලියට විසිකලා.
වෙලාව දහයට පහයි. එකෙක් මගෙ ගෑනිට දාගෙන හුකනව මගෙ ඇඳ උඩම. මම කලුවරේ මග වේලි වේලි ඉන්නව. තව පැය එකහමාරක්වත් ඉන්න ඕන. යකෝ මොන කරුමයක්ද මේක.. මම පොන්නයෙක් ගානට වැටිලද.. ලෝකයා දන්නවනං මාව පොන්නයෙක් ගානටම හංවඩු ගහයි… මගෙ ඔලුව තෝන්තු වෙලා. මේ හැමදේම හිතෙන්නෙ බඩු ගියාට පස්සෙනෙ.. අපරාදෙ වැල ඇද්දෙ…
එකවරම ෆෝන් එකට කෝල් එකක් ආව. ගෙදරට ගිය ගමන් දෙන්නගෙන් එකෙක් කෝල් එකක් දෙන එක අපේ සිරිතක්. “හරි මචං දැ ගෙදෙට්ට ආවෙ.. ගුඩ් නයිට්” කියල මම නුවනට ලණුවක් දුන්න. සීට් එකට හේත්තුවෙල පොඩි ඇලට් එකක් දැම්ම. ඇහැරෙද්දි පාන්දර එකයි කාලයි. කාර් එකේ වතුර බෝතලෙන් මුහුන හෝදගෙන ඉක්මනට ගෙදරට ගියා. ෆොන් එකේ ෆ්ලෑෂර් එක ගහල මිදුලෙ ටයර් පාරවල් චෙක් කලා. වෙනසක් නෑ. දිනී සැපට නිදි. ඔෆිස් කාමරෙ ඇඳන් අවුල් නොවී තියෙනව.
වොශ් එකක් දාගෙන හොරෙන්ම ඔෆිස් කාමරේට රිංගගන්නෙ පැරලල් ෆෝන් එක චෙක් කරන්නයි. ඒක අතට ගද්දිම මට නගින්න පටන් ඇරන්. ඒක බලල වීඩියෝ බලන්න හිතාගත්ත. හතයි පනස්පහට වීරෙ කෝල් ඇරන්.
දිනී: හලෝ අයිය
වීරෙ: මගෙ රත්තරං මොකද කරන්නෙ
දිනී: පුතාට කවනව
වීරෙ: කීයටද පැටිය නිදියන්නෙ
දිනී: අට හමාරට විතර… ඇයි
වීරෙ: අටයි හතලිස්පහට මම ඔයාගෙ ගේ ඉස්සරහ
දිනී: මොකක්… ඒ මොකද
වීරෙ: වෙනද සඳුන් නෙ මගෙ කෙල්ලගෙ රස බලන්නෙ.. අද මට පැටියගෙ රස බලන්න ඕන
දිනී: ඔයාට පිස්සුද
වීරෙ: පිස්සු තමයි රත්තරං.. උඹෙ ඇඟ ඉඹල ලෙවකාල මිරිකල චූටි හුත්තට දිව දාල උරල සූප්පු කරල මේ තඩි පොල්ල බස්සනකං පිස්සු තමයි
දිනී: අනේහ්.. ඔහොම කියන්න එපා අප්ප
වීරෙ: ඇයි දෙයියො කෙල්ලගෙ පෙඟෙනවද
දිනී: යන්න අනේ.. ඔයා කොහොමද දන්නෙ හස්බන් නෑ කියල
වීරෙ: ක්ලබ් එකේ කුනුවෙන්න ගහනව.… මට හම්බවුනා
දිනී: එයා එහෙම නෑ හරිද
වීරෙ: හරි හරි.. එහෙනං මම අටයි හතලිස්පහට ගේ ඉස්සරහ
දිනී: එපා එපා.. එන්න එපා. මම දොර අරින්නෙ නෑ
වීරෙ: ඇයි වස්තුවේ.. පොඩි සැපක් ගමුකො. උඹ ආස නැද්ද මේ තඩි පොල්ල බස්සගන්න.
දිනී: නෑ නෑ මගෙ මහත්තයගෙ එක මට ඇති
වීරෙ: එහෙම කියන්න එපා දෙයියො.. කොහොමද හුත්ත පිරිල රස්නෙට උඹෙ ඇඟ ඇතුලට මේක බහිද්දි
දිනී: අයියෝ.. ඕව කියන්න එපා, මම ආස නෑ
වීරෙ: මගෙ කෙල්ලට අප්පිරියයිද මගෙ පොල්ල
දිනී: අනේ.. මම පුතාට කවනව..
වීරෙ: හරි ඉතිං මම අහපු දේට උත්තරයක් දෙන්නකො
දිනී: මට වැඩ තියෙනව.. ඕවට උත්තර දිදී ඉන්න බෑ.
වීරෙ: ඔව්ද නැද්ද කියන්නකො
දිනී: මොනවටද
වීරෙ: මගෙ පයිය අප්පිරියයිද
දිනී: එහෙම නෑ අප්ප.. වදේ
වීරෙ: එහෙනං එන්නං
දිනී: අනේ මට කරදර කරන්න එපා.. එන්නනං එපා. මම දොර අරින්නෙ නෑ. සමහරවිට සඳුන් කලින් එයි
වීරෙ: ඒ කියන්නෙ සඳුන් එන්නෙ නෑ කියල ශුවර් නං.. මගෙ කෙල්ල ඕකේ
දිනී: මම තියනව අනේ පුතාට කවන්න ඕන
වීරෙ: සඳුන් නැත්තං මට දෙනවනෙ
දිනී: මම තියනව
වීරෙ: ඒකට විතරක් උත්තරයක් දෙන්නකො
දිනී: මොකටද
වීරෙ: සඳුන් රෑ නැත්තං මගෙ කෙල්ල මට හුකන්න දෙනව නේද
දිනී: අනේ මන්ද අප්ප.. මම තියනව.. එන්න එහෙම එපා හරිද.. සඳුන් දෑ එයි
එතනින් ඇමතුම ඉවරයි. ඒ කියන්නෙ මම නැත්තම් දිනී වීරෙව ගෙට ගන්නව. කැමරා නයිට්විෂන් උනාට ලයිට් ඕෆ් කලහම පේන්නෙ බ්ලැක් ඇන්ඩ් වයිට්.. එතකොට චාටර්.. මගෙ ඔලුව ආය අවුල්. මොකද හෙට හවස කොළඹ හෙඩ්ඩෆිස් මීටින් යන්න වෙනව. ආය එන්නෙ අනිද්ද රෑ. වැලක් බලන්නත් හිත නෑ. හෙමින් ගිහිං දිනීට තුරුල්වුනා. පහුවදා උදෙන්ම නැගිටල දිනී උය උය ඉද්දි පැන්ට්රියට ගියා. ගුඩ් මෝනිං කියාගෙන කෙල්ලගෙ හිස ඉම්බ.
දිනී: ගුඩ් මෝනිං.. මොකද කොල්ල අද උදෙන්ම නැගිටල.
මම: ඇහැරුනා අනේ.
දිනී: අද වෙලාගිහිං නේද යන්නෙ.
සාමාන්යයෙන් මම කොළඹ යන දවසට ඔෆිස් යන්නෙ වෙලා ගිහිං. ඔෆිස් එකෙන් තුනට විතර පිටත්වෙනව. මොකද පහුවදා උදෙන්ම මීටින් වලට ඉන්න ඕන නිසා එහෙ ලොජින් දෙනව.
මම: ඔව්.. ඒක නෙමෙයි ඊයෙ ක්ලබ් එකේදි වීරෙ අයියව හම්බවුනානෙ
දිනී: හම්ම්…
දිනී මොකුත් නොදන්න ගානට උත්තර දුන්න.
මම: වීරෙ අයිය නුවනයව හොඳට අඳුනනවනෙ
දිනී: ඈහ්..
කෙල්ල කර කර හිටිය වැඩේ පැත්තකින් තියල පුටුවෙ ඉඳගෙන හිටිය මගෙ පැත්තට හැරුනෙ පුදුමෙන් වගෙයි.
මම: වීරෙ අයියත් ලේසි පොරක් නෙමේ
දිනී: කොහොමද නුවන් අයිය එයාව අඳුනන්නෙ
මම: නුවන්ලගෙ කම්පැනියෙ ෆිනෑන්ස් ඇරියස් වෙන වාහන උස්සන්න කබ්රැක් ගන්නෙ වීරෙ අයියලු. මෑන් පොලියටත් සල්ලි දෙනවලු..
දිනී: අපෝ ඉන්නෙනං බෝ පැලේ වගේ
මම: ඒක තමයි… පරිස්සමින් ආශ්රය කරන්න ඕන චරිතයක් වගේ
දිනී: හම්ම්… එහෙම කෙනෙක් අඳුනගෙන ඉන්න එකත් හොඳයි නේද
මම: ඒ මොකෝ
දිනී: නෑ ඉතිං.. මම බයික් එකේ එහෙ මෙහෙ යන්නෙ එහෙමත් තනියමනෙ. මොනව හරි හදිස්සියක් උනොත් එයාට කතා කරන්න පුලුවන්නෙ
මම: ඒකනං එහෙම තමයි බබා.. ඒ උනාට..
දිනී: ඇයි අනේ ඒ උනාට කියන්නෙ
මම: නෑ අපි පරිස්සම් වෙන්න ඕන පැටියො.. අපිට මිනිහ ඇණයක් එහෙම වුනොත් ගැලවෙන්න අමාරු වෙයි
දිනී: එයා එහෙම නෑ අනේ අපිට ඇණ දෙන්න..
මට තවත් මේක තේරුම් කරන්න විදිහක් නෑ.
මම: නුවන් නම් කිව්වෙ අතේ දුරින් ආශ්රය කලහම හොඳයි කියල
දිනී: ඔයා නුවන් අයියටත් කිව්වද අපි අඳුනනව කියල
මම: වීරෙ අයිය ඇවිත් කිව්වෙ, ඔයාට බඩ්ඩක් කිව්ව අහගන්න කියල..
දිනී: අනේ.. මට අමතක වුනානෙ. රෑ කියන්න හිටියෙ, ඔයා ක්ලබ් ගියානෙ. වීරෙ අයිය කිව්ව අපිට දවසක එයාගෙ ගෙස්ට් එකට එන්න කියල කෑමකට.. රැයක් ඉඳලම යන්න එන්න කිව්ව..
දිනී එහෙම කියද්දියි මට රැයක් ඉන්න එන්න කියපු එක මීටවුනේ.
මම: එහෙමද
දිනී: ඔව් අනේ.. අපි යමුකො,වෙනසකටත් එක්ක. මම ම උයනව මම ම කනව.. ඒකනෙ ඉතිං මගෙ දිනචරියාව
මම: හරි අපි මේ වීක්එන්ඩ් එකේවත් බලමු…
දිනී: ශෝක් අනේ ඔයා.. මම අදම කියන්නද
මම: එපා එපා තව කල් තියෙනවනෙ, පස්සෙ කියමු
දිනී පුතාව දාල එන්න ගිය වෙලාවෙ පැරලල් ෆෝන් එක චෙක් කලා. සුපුරුදු විදිහට දිනීව ෆෝම් කරල විතරයි. වෙනසකට තිබුනෙ මම රෑ කීයටද ආවෙ අහපු එකට දිනී දන්නෙ නෑ.. එද්දි මම නිදි කියපු එකයි, අපරාදෙ මට මගෙ කෙල්ලගෙ හුත්ත හොඳට හාරන්න තිබ්බ කියල වීරෙ කියපු එකයි විතරයි. දිනී “ආස ඇති නේද” කියල චැට් එක කට් කරල.
මම වැඩට යන්න පිටත්වෙද්දි දිනී මට වැඳල නලල ඉඹල “කොළඹ ගිය ගමන් කෝල් එකක් දෙන්න” කියල කිව්ව. “හා පැටියො” කියල මම කෙල්ලට දිග තොලක් දැම්මෙ ටී එකට උඩින් තනේකුත් මිරිකලයි.
ඔෆිස් එකේදි දිනී වීරෙට කෝල් ගත්ත. ඒ ඇමතුමෙන් මගේ උගුර කට වියලී ගිය අතර ඔලුව හිරිවැටිල ගියා. හැබැයි පයියනං නහුතෙටම නැග්ග. දෙයියනේ.. මට මේ දේ බලාගන්න බැරිවෙන එකගැන පුදුම සංවේගයකින් හිත වැලපෙන්න.
මතක ඇතිනෙ මා දන්න තරමින් දිනී විසින් වීරෙට ඇමතුමක් ගන්නෙ පළවෙනි වතාවටයි. මෙතුවක්කල් වීරෙ විසිනුයි දිනීට ඇමතුම් ඇරන් තිබුනෙ.
වීරෙ: හෙලෝ.. ඇයි
දිනී: හෙලෝ මොකක්ද අනේ ඔයාට වෙලා තියෙන්නෙ
වීරෙ: ආය අමුතුවෙන් වෙන්න දෙයක් නෑ
දිනී: මොකක්ද අප්ප වෙලා තියෙන්නෙ
වීරෙ: මොකුත් නොවෙන එක තමයි ඉතිං
දිනී: මට තේරෙන්නෙ නෑ අයියේ
වීරෙ: ඔව් ඉතිං අලුත් අලුත් අය හම්බවෙනකොට අපිව ගනන්ගන්නෙ නෑනෙ
දිනී: අයියෝ….. ඕකටද මගෙ අයිය අවුල් වෙලා ඉන්නෙ
වීරෙ: උඹට ඒව තේරෙන්නෙ නෑ කෙල්ල
දිනී: අනේ… ඒ කෙනා මගෙ බයික්එක ගැන විස්තර ඇහුව එච්චරයි. එයාගෙ නෝනටත් එකක් ඇරන්දෙන්න ඕනලු.
වීරෙ: ඒ උනාට එයා මොකද ඔයාගෙ අත ඇල්ලුවෙ.
