Call Girls - 1

අනුරාධපුරයේ වැව් ඉවුරු අසල හැදුණු වැඩුණු සශ්‍රිකාට කොළඹ යනු හීනයක් බඳු නගරයකි. ඇය උසස් පෙළ ඉහළින්ම සමත්ව කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයට තේරී පත්වීම නිසා අද ඒ හීනය යථාර්ථයක් වී තිබේ. අම්මාගේ දෑස්වල තිබූ නිහඬ වේදනාවත්, පියාගේ දහඩිය සුවඳත් සිහි කරමින් ඇය බසයට ගොඩ වූයේ දහසකුත් බලාපොරොත්තු හිතේ තබාගෙනය.

බසය කොළඹට ළඟා වෙත්ම සෙනඟින් පිරී ඉතිරී ගියේය. සශ්‍රිකා අසුනක් නොමැතිව මැද අන්තරාලයේ සිටගෙන සිටියාය. නගරයේ උණුසුම සහ මිනිසුන්ගේ තෙරපුම ඇයට අමුත්තක් ගෙන දුන්නේය. ඇය පිටුපසින් සිටි වයස අවුරුදු 40ක පමණ හැඩිදැඩි මිනිසෙක් හෙමින් හෙමින් ඇය දෙසට තෙරපෙන්නට විය. මුලදී එය සාමාන්‍ය තෙරපුමක් යැයි සිතුවද, ටික වේලාවකින් ඇයට දැනුනේ වෙනස්ම අපහසුවකි.

"චුට්ටක් එහාට වෙන්න පුළුවන්ද?" ඇය ඉතාමත් හෙමින්, බයෙන් වෙවුලන හඬින් මිමිණුවාය.

නමුත් ඒ මිනිසා ඇය දෙස බලා නපුරු සිනහවක් පාමින් තව තවත් ඇයට සමීප විය. ඔහුගේ සිරුරේ උණුසුම සශ්‍රිකාගේ පිට මැදට තදින් දැනෙන්නට විය. සශ්‍රිකාගේ හදවත නතර වන්නාක් මෙන් දැනුණි. ඇය කිසිදා මෙවැනි අත්දැකීමකට මුහුණ දී නොතිබුණි. එම මිනිසා ඇගේ බියෙන් ප්‍රයෝජන ගනිමින් ඉතාමත් සූක්ෂම ලෙස ඇගේ සිරුරට "ජැක්" එක තබා තෙරපන්නට විය.

"අනේ දෙයියනේ... කවුරුත් දකියිද? මං මොකද කරන්නේ? අම්මා කිව්වේ කොළඹ මිනිස්සු හරි නරකයි කියලා..." ඇය සිතින් අඬන්නට වූවාය.

සශ්‍රිකා බියෙන් පත්වූයේ අවට සිටින මිනිසුන් මෙය දැක තමාට දොස් පවරනු ඇතැයි යන ලැජ්ජාවෙනි. ඇගේ මුළු සිරුරම දෑඩියෙන් තෙත් විය. ඇය පැන යාමට උත්සාහ කළද, සෙනඟ අතර ඇය සිරවී සිටියාය. මිනිසාගේ පහස ඇගේ සිරුරට තදින් දැනෙන විට ඇය දෑස් තද කර පියාගෙන, ලැජ්ජාවෙන් සහ බියෙන් ගැහෙමින්, ඕනෑම දෙයක් කරගන්නට ඉඩ දී ගල් ගැසී සිටියාය. ඇය සිතුවේ සද්දයක් දැම්මොත් මිනිසුන් තමා දෙස වැරදි විදිහට බලනු ඇත කියාය.

විනාඩි විස්සක පමණ අපහසුතාවයකින් පසු බස් රථය කොටුවට ළඟා විය. සෙනඟ බහින්නට පොරකන විට, අර මිනිසා ඇය අසලටම නැඹුරු විය.

"කෙල්ල බය වෙන්න එපා... ඕක ඔහොම තමයි. ඔයා ලස්සනයි." ඔහු ඇගේ කනට කොඳුරා කීවේය.

ඔහු බසයෙන් බැස යන්නට පෙර සශ්‍රිකා කරේ එල්ලාගෙන සිටි බෑගයේ සිපර් එක හෙමින් විවෘත කර කුඩා කොළ කැබැල්ලක් ඇතුළට දැමුවේය. සශ්‍රිකාට ඒ කිසිවක් කරකියා ගත නොහැකි විය. ඇය බසයෙන් බැස ගත්තේ පය පැටලෙමිනි. ඇය වෙව්ලන දෑතින් බෑගය පරීක්ෂා කළ විට එහි තිබුණේ දුරකථන අංකයකි. කොළඹට පා තැබූ පළමු මොහොතේම සිදු වූ මේ අමිහිරි අත්දැකීම ඇගේ හිතේ ලොකු කැළලක් ඇති කළේය

සශ්‍රිකා වෙවුලන දෑතින් අර නන්නාඳුනන මිනිසා දැමූ කොළ කැබැල්ල බෑගයේ කොනක තිබියදීම බසයෙන් බැස ගත්තාය. ඒ අමිහිරි ස්පර්ශය තවමත් ඇගේ ගතට දැනෙන්නාක් මෙනි. නමුත් අද ඇගේ ජීවිතයේ වැදගත්ම දිනයයි. ඇය කඳුළු පිසදාගෙන කෙලින්ම විශ්වවිද්‍යාලය වෙත ගියාය. එහිදී ලියාපදිංචි කටයුතු අවසන් කර, නේවාසිකාගාරය සඳහාද අයදුම්පත් යොමු කළ ඇය, නවක සිසුන් වෙනුවෙන් පැවැත්වෙන දිශානති වැඩසටහනට (Orientation) සහභාගී වීමට ශාලාවට ගියාය.

එහිදී ඇයට තවත් තරුණියන් දෙදෙනෙකු මුණගැසුණි. එක් අයෙක් සවිඳි, අනෙක් දැරිය චමත්කාය. ඔවුන් දෙදෙනාද සශ්‍රිකා මෙන්ම ඈත පිටිසර ගම්මානවලින් පැමිණි අහිංසක යුවතියන්ය.

"ඔයත් අනුරාධපුරේද? මම මොනරාගල. මේ චමත්කා පොළොන්නරුවේ," සවිඳි හෙමින් මිමිණුවාය. ඔවුන් තිදෙනාගේම දෑස්වල තිබුණේ නගරයට සහ අලුත් පරිසරයට ඇති බිය මුසු කුතුහලයයි.

වැඩසටහන අවසන් වූ විගස ඔවුන් තිදෙනාට බලාපොරොත්තු නොවූ අත්දැකීමකට මුහුණ දීමට සිදු විය. "නංගිලා තුන්දෙනා පොඩ්ඩක් මෙහාට එන්න," රළු හඬක් ඇසුණි. ඒ ජ්‍යෙෂ්ඨ සිසුවියන් (අක්කලා) පිරිසකි. ඔවුන් සශ්‍රිකා ඇතුළු මිතුරියන් තිදෙනාව කැන්ටිම දෙසට කැඳවාගෙන ගියහ.

සශ්‍රිකා ඇඳ සිටි දිග ගවුම සහ ඇගේ ගැමි පෙනුම දුටු ජ්‍යෙෂ්ඨ සිසුවියෝ මොවුන් ලෙහෙසියෙන් බිය ගැන්විය හැකි "ටාගට්" බව වටහා ගත්හ. සෙසු සිසුන්ගෙන් ඔවුන්ව වෙන් කර පසෙකට ගත් එක් ජ්‍යෙෂ්ඨ සිසුවියක් සශ්‍රිකා දෙස රවා බැලුවාය.

"මොකද නංගි මේ රෙදි කඩ මල්ලක් වගේ ගවුමක් ඇඳගෙන ආවේ? මේක කැම්පස් එක, ගමේ පන්සල නෙවෙයි," ඇය සශ්‍රිකාගේ ගවුමේ වාටියෙන් අදිමින් කීවාය.

"අනේ අක්කේ... අපි දන්නේ නෑ," චමත්කා බියෙන් ගැහෙමින් කීවාය.

"දන්නේ නැත්නම් ඉගෙන ගන්න ඕනේ. දැන් තුන්දෙනාම මේ බංකුව උඩට නැගලා සිංදුවක් කියන්න බලන්න, හැබැයි ඇහෙන්න ඕනේ මුළු කැන්ටිමටම," තවත් අක්කා කෙනෙක් අණ කළාය.

සශ්‍රිකාගේ හිතට නැවතත් බසයේදී දැනුණු අසරණකම දැනෙන්නට විය. බෑගය ඇතුළේ ඇති අර අංකය ලියූ කොළ කැබැල්ල ඇයට මැවී පෙනුණි. කොළඹ ජීවිතය ඇය සිතුවාට වඩා රළු සහ බියකරු බව ඇයට ඒ මොහොතේ තදින්ම දැනෙන්නට විය. ලැජ්ජාවෙන් සහ බියෙන් පිරුණු සශ්‍රිකා, තම මිතුරියන් දෙදෙනා දෙස බැලුවේ මේ කරදරයෙන් ගැලවෙන්නේ කෙසේදැයි සිතමිනි.

සශ්‍රිකා, සවිඳි සහ චමත්කා තිදෙනාම ගැහෙමින්, හැඬුම්බර හඬින් ජ්‍යෙෂ්ඨ සිසුන් ඉදිරියේ සින්දුවක් කියා එම අවමානය ඉවසා ගත්හ. ඉන්පසු ඔවුන්ට වෙන් කළ නේවාසිකාගාර කාමරයට පැමිණි විට සිතට දැනුණේ මහත් සහනයකි. තිදෙනාම එකම කාමරයට වැටීම ඔවුන්ට ලොකු හයියක් විය.

ගමේ වැවෙන්, ළිඳෙන් දිය රෙද්ද ඇඳගෙන නා පුරුදු මේ තරුණියන් තිදෙනා, තම බෑගල තිබූ චීත්ත කෑලි සහ තුවා ද රැගෙන නාන කාමරය වෙත ගියහ. ඔවුන් සිතුවේ නාන කාමරය ඇතුළත තමන්ට ආරක්ෂාව සහ පෞද්ගලිකත්වය ලැබෙනු ඇත කියාය. නමුත් ඔවුන් දිය රෙද්ද ඇඳගෙන නෑමට සූදානම් වනවාත් සමඟම, ජ්‍යෙෂ්ඨ සිසුවියන් පිරිසක් දොරවල්වලට ගසමින් බලහත්කාරයෙන් ඇතුළට කඩා වැදුණහ.

"එළියට වරෙල්ලා! කවුද යකෝ මේව ඇතුළේ දිය රෙදි ඇඳගෙන නාන්නේ?" එක් අක්කා කෙනෙක් කෑගැසුවාය.

සෙසු නවක සිසුවියන් කොරිඩෝවට පන්නා දැමූ ඔවුන්, දිය රෙද්ද ඇඳ සිටි සශ්‍රිකා ඇතුළු තිදෙනාව පමණක් නාන කාමරය තුළ රඳවා ගත්හ. අනෙක් සිසුවියන් බියෙන් බලා සිටියදී, ජ්‍යෙෂ්ඨ සිසුවියෝ මේ තිදෙනා වට කර ගත්හ.

"මේවා මෙහෙට හරියන්නේ නැහැ නංගි. මේවා ගමේ වැවට," යැයි කියමින් එක් අක්කා කෙනෙක් සශ්‍රිකා ඇඳ සිටි දිය රෙද්දේ ගැටය බලහත්කාරයෙන් ලිහා දැමුවාය. සවිඳි සහ චමත්කාගේ දිය රෙදි ද එලෙසම උදුරා ගන්නා ලදී.

තත්පර කිහිපයකින් තරුණියන් තිදෙනාම නාන කාමරය මැද සම්පූර්ණයෙන්ම නිරුවත් වූහ. සශ්‍රිකා දෑතින් තම නිරුවත වසා ගැනීමට උත්සාහ කළත්, ජ්‍යෙෂ්ඨ සිසුවියෝ ඇගේ දෑත් ඉවත් කරමින් සිනාසුණහ. ඔවුන්ගේ රහස් ප්‍රදේශ දෙස බලමින් එක් අයෙක් උපහාසයෙන් කතා කළාය.

"යන්තම් බලපන්කෝ... මුන්ගේ මේවායේ මයිල් වනාන්තර නේ! මෙහෙම ගියොත් මේවයේ නයි පොළොංගුත් ඇති," ඇය කියද්දී අනෙක් අක්කලා මහ හඬින් හිනා වුණහ.

තවත් සිසුවියක් සශ්‍රිකාගේ රහස් ප්‍රදේශය දෙසට ඇඟිල්ල දිගු කරමින්, "නංගි, මේ කැම්පස් එකේ එක්සෑම් පාස් වෙන්න නම් ඔය කැලේ ගස් ටික 'බදුර්දීන්ට' බාර දෙන්න වෙයි වගේ. ඕවා මෙහෙම තියාගන්න බැහැ," යැයි කීවාය.

අවසානයේ ඔවුන් තීරණයක් දුන්හ. "හෙට ඉඳන් දිය රෙදි තහනම්. බ්‍රා එකයි පෑන්ටියයි පිටින් විතරයි නාන්න පුළුවන්. අද දඬුවම විදියට තොපි තුන්දෙනාට ඔහොමම නිරුවතින් නාන්න වෙයි. අපි මේ රෙදි ටික අරන් යනවා," යැයි කියමින් ඔවුන් දිය රෙදි ටික රැගෙන පිටව ගියහ.

කිසිවක් කරකියා ගත නොහැකි වූ සශ්‍රිකා, සවිඳි සහ චමත්කා නාන කාමරයේ බිත්තියට හේත්තු වී කඳුළු සලමින් සිටියහ. තමන් කිසිදා නොදුටු නාගරික රළු බවත්, ගැහැනියකගෙන් තවත් ගැහැනියකට ලැබෙන මේ වධහිංසාවත් ඔවුන්ට දරාගත නොහැකි විය.

✍️ - nawida